غزل شمارهٔ ۶۴۲ - صائب

ز هوش برد چنان حیرت تو گلشن راکه سبز کرد خموشی زبان سوسن را

کسی ز قید خزان و بهار شد آزادکه همچو سرو ازین باغ چید دامن را

نظر ز روی تو خورشید برنمی داردکه نیست خیرگی از مهر، چشم روزن را

ز قید چرخ ترا عشق می کند آزادکه رستم آرد بیرون ز چاه بیژن را

نبرد روح گرانی ز جسم یک سر موینداد فایده قرب مسیح سوزن را

خوش است دفع گرانان به هر روش باشدملال نیست ز سرگشتگی فلاخن را

به رنگ خویش برآورد روزگار، مراکه رنگ ظرف بود آبهای روشن را

مدام بر سر حرف است خامه صائبهمیشه جوش بهارست نخل ایمن را