غزل شمارهٔ ۱۰۷۸
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر بیانگر این است که تمام ارزش‌ها، زیبایی‌ها و معرفت‌های موجود به نوعی از وجود او سرچشمه می‌گیرد. او به حکمت و نوشیدن می‌پردازد و خود را منشأ خوشی‌های دنیا و گنجینه‌های معنوی می‌داند. شاعر تأکید می‌کند که هر چیزی که در بیرون از او وجود دارد، در مقایسه با اندیشه و وجود خودش بی‌ارزش است. او همچنین از تلاش و کوشش دیگران در فهم معانی عمیق سخنان خود سخن می‌گوید و می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند به عمق تجربیات و احساسات او دست یابد. در نهایت، او بیان می‌کند که هر نقش و رنگی که در زندگی و سخن خود می‌بیند، از درون او نشأت گرفته است.
هر چه دارد در خم سربسته گردون از من استمی به حکمت می خورم، جای فلاطون از من است
هوش مصنوعی: تمام آنچه در آسمان و جهان وجود دارد، از وجود من نشأت می‌گیرد. من با درک و حکمت، شراب مینوشم و جایگاه فیلسوفان بزرگ همچون فلاطون به من تعلق دارد.
تا خم می در زمین خانه ام در خاک هستعشرت روی زمین با گنج قارون از من است
هوش مصنوعی: تا زمانی که خم می (شراب) در خانهام وجود دارد، در زمینم به خاک عشق و خوشیام ادامه خواهد داشت و این لذت از زندگی برای من حتی با ثروت قارون نیز برابری می‌کند.
نیست چون عنقا ز من جز نام چیزی در میانخود پرستش می کند خود را و ممنون از من است
هوش مصنوعی: هیچ چیز جز نام من در میان نیست؛ مانند پرندهای افسانهای که فقط در یادها وجود دارد. او خود را عبادت می‌کند و از من سپاسگزار است.
از تلاش قرب ظاهر با خیالش فارغملفظ از هر کس که خواهد باش، مضمون از من است
هوش مصنوعی: من از تلاش برای نمایش خودم آزاد هستم و میدانم که هر کسی میتواند به هر صورت که بخواهد باشد، اما محتوای اصلی این کار از من نشأت می‌گیرد.
خلوت اندیشه ام چون غنچه لبریز گل استخار دیوارست هر نقشی که بیرون از من است
هوش مصنوعی: فضای ذهنی من شبیه به غنچهای پر از گل است، ولی هر تصوری که از دنیای بیرون دارم، مانند خاری است که به دیوار چسبیده.
باده پر زور در مینا سرایت می کنداین که پیراهن درد هر صبح گردون از من است
هوش مصنوعی: شراب قوی در ظرف بلورین نفوذ می‌کند و این که من در هر صبح حس میکنم دردی از پهنای آسمان بر دوش دارم.
اهل معنی می زنند از غیرت من پیچ و تابمصرعی را می کند گر سرو موزون از من است
هوش مصنوعی: افراد اهل فهم و هنر به خاطر غیرت و حسادت من، بر روی یک شعر کار میکنند، در حالی که اگر من هم شعری داشته باشم، شایسته و زیبا خواهد بود.
با جنون شهری من برنمی آید کسیدر بیابان این چنین سرگشته مجنون از من است
هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند با دیوانگی من در این شهر کنار بیاید، زیرا در بیابان، این گونه سردرگم و مجنون بودن تنها مختص من است.
بوی خون می آید از تیغ زبان بلبلانورنه می گفتم که روی باغ گلگون از من است
هوش مصنوعی: بوی خون از زبان بلبلان به مشام میرسد، وگرنه میتوانستم بگویم که زیبایی باغ گلگون از من است.
می زنم نقش دگر بر آب در هر دم زدنرنگ دریای سخن صائب دگرگون از من است
هوش مصنوعی: من هر لحظه با ضربهای که به آب میزنم، تغییراتی در تصویر و رنگ آن ایجاد میکنم. در واقع، هر بار که چیزی میگویم یا مینویسم، تأثیری متفاوت و جدید بر کلام و افکار دیگران میگذارم.