غزل شمارهٔ ۱۱۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و چالش‌های انسانی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که نامه‌ای از جانب معشوقی خاص نرسیده و این نشان‌دهنده عدم ارتباط و غم در دل اوست. او به غیرت و احساس عشق خود اشاره می‌کند و معتقد است که زخم‌های عشق و غم در دل او به‌راستی برطرف نشده‌اند. شاعر به تیره‌روزی زندگی و بی‌اعتنایی دیگران به درد دلش اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس از غم او باخبر نیست. در نهایت، او از سوز دل و آتش درون خود صحبت می‌کند که انگار هیچ‌کس نمی‌تواند آن را درک کند. این شعر تصویری غم‌انگیز از عشق و ناکامی را ارائه می‌دهد.
نامه از قاصد دل مغرور ما نگرفته استغیرت ما بوی یوسف از صبا نگرفته است
هوش مصنوعی: ما از قاصد دل مغرور خود هیچ خبری دریافت نکردهایم و غیرت ما حتی بوی یوسف را هم از نسیم صبح نمیگیرد.
سرکشی از ترکتاز عشق بر ما تهمت استگرد ما افتادگان هرگز هوا نگرفته است
هوش مصنوعی: عشق ما را به حال خود رها کرده و این بیتوجهی به ما اتهام است. افرادی که در اطراف ما هستند هرگز دچار وسوسه و هوس نشده‌اند.
با دل روشن زمین و آسمان غمخانه ای استصورتی دارد جهان تا دل جلا نگرفته است
هوش مصنوعی: با دل شاد و روشن، دنیای ما مانند یک غمخانه است و تا زمانی که دلها پاک و منور نشده باشند، زیبایی واقعی جهان قابل مشاهده نیست.
می رسد آخر به جایی گریه خونین ماخون ناحق را کسی پا در حنا نگرفته است
هوش مصنوعی: در نهایت، اشکهای دلخراش ما به جایی خواهد رسید، اما هنوز کسی برای خون بیگناه ما کاری نکرده است.
روز ما را گر سیه کردند این مه طلعتاندامن شب را کسی از دست ما نگرفته است
هوش مصنوعی: اگر روز ما را این ماهرویان تاریک کردند، کسی از ما دامن شب را نچیده است.
هر چه هر کس یافته است از دامن شب یافته استدل عبث دامان آن زلف دو تا نگرفته است
هوش مصنوعی: هر چیزی که هر فردی به دست آورده، از تاریکی شب به دست آمده است و دل بیموردی را به موهای دوگانه (دو زلف) او نبسته است.
آه را در سینه سوزان من آرام نیستدود از آتش این چنین صائب هوا نگرفته است
هوش مصنوعی: در دل من که به شدت میسوزد، هیچ آرامشی وجود ندارد. این آتش به قدری شعلهور است که دودش بلند شده و به آسمان نرفته است.