غزل شمارهٔ ۱۱۸۷
هوش مصنوعی: این شعر به تماشا و واکنش به شرایط سخت و ناامیدکننده زندگی می‌پردازد. شاعر از تابش آفتاب در دل و امید به روشنی صبح صحبت می‌کند، اما در عین حال، به ناامیدی و بی‌حاصلی زمانه اشاره دارد. او با انتقاد از بیدادگری و ظلم، تصویر می‌کند که چگونه امیدها و آرزوها در دنیای کاذب و فراموشی گم شده‌اند. همچنین، شاعر از رنج و درد ناشی از ظلم زمانه می‌گوید و به سختی‌هایی اشاره می‌کند که انسان‌ها در آن گرفتار شده‌اند. در نهایت، او به جستجوی حقیقت و تربیت روحی در میان این دنیای آشفته می‌پردازد.
صبح از خورشید تابان دست بر دل مانده ای استآفتاب از صبح داغ در نمک خوابانده ای است
هوش مصنوعی: صبح با نور درخشان خورشید شروع میشود و گویی دل انسان را تحت تأثیر قرار میدهد. آفتاب مثل داغی است که صبح را در خواب و سکوت فرو برده است.
دانه امید ما در عهد این بی حاصلاندر زمین کاغذین، تخم شرار افشانده ای است
هوش مصنوعی: در این دنیا که پر از ناامیدی و بیثمر است، امید ما مانند دانهای است که در زمین کاغذی کاشته شده و تنها نتیجهاش شعلههای سرکشی و آتشین است.
شکوه ما در زمان خوی آن بیدادگرنامه در رخنه دیوار نسیان مانده ای است
هوش مصنوعی: ما به خاطر ظلم و ستمی که در گذشته دیدهایم، هنوز آثار و یادگارهایی از آن زمان را در دل خود داریم.
با تو ظالم برنمی آید، وگرنه آه منپنجه زورآوران چرخ را پیچانده ای است
هوش مصنوعی: با تو ظلمی نمیتوان کرد، چون آه من چنان قدرتی دارد که میتواند تمام زورمندان جهان را به زانو درآورد.
حلقه جمعیتی گر هست در زیر فلکدیده بینایی از وضع جهان پوشانده ای است
هوش مصنوعی: اگر در زیر آسمان گروهی وجود داشته باشد، بینندهای که به اوضاع جهان آگاهی دارد، آن را از دید دیگران پنهان کرده است.
فتنه آخر زمان در دور چشم مست اوشیشه بی باده بر طاق نسیان مانده ای است
هوش مصنوعی: در آخرالزمان، فریب و آشفتگیای که به دور چشمان محبوبی میچرخد، مانند شیشهای خالی از شراب است که بر قله فراموشی قرار دارد.
کیست صائب با دل پر خون درین وحشت سرا؟از حریم قرب، بی تقصیر بیرون مانده ای است
هوش مصنوعی: کیست که با دلی پر از درد و غم در این فضای وحشتناک به سر میبرد؟ شخصی که بدون هیچ دلیلی از نزدیکی و نزدیکی به مقام محبت و قرب محروم مانده است.