غزل شمارهٔ ۱۴۰۴
هوش مصنوعی: این شعر به احساس تنهایی و longing اشاره دارد و شاعر در آن از معشوق خود می‌خواهد که به ملاقات او بیاید. او از فرصتی که پیش آمده سخن می‌گوید و بر اهمیت زمان تأکید می‌کند. شاعر از زیبایی لحظات و ملاقات‌های احتمالی می‌گوید و از حالتی از انتظار و آرزوهای درونی خود پرده برمی‌دارد. همچنین به سوز و گداز و حس نیازش به محبت و همدلی اشاره می‌کند. در نهایت، او از معشوق درخواست می‌کند که با ورودش دنیا را برای او زیباتر کند و بر تنهایی‌اش پایان بخشد.
سوخت تنهایی مرا ای بی وفا وقت است وقتگر شبی خواهی شدن مهمان ما وقت است وقت
هوش مصنوعی: تنهایی من را سوزاندی، ای بیوفا. حالا وقت آن رسیده که اگر شبی خواستی، به خانه ما بیایی و مهمان ما شوی.
می رود خط تنگ سازد جا بر آن کنج دهنبوسه ای گر می کنی در کار ما وقت است وقت
هوش مصنوعی: حرکت می‌کند تا جای خود را در آن گوشهی دهان پیدا کند. اگر قرار است بوسهای بدهی، اکنون زمان مناسب است.
زان هلال خط که زنگ از دل چو صیقل می بردمی دهی آیینه ام را گر جلا وقت است وقت
هوش مصنوعی: از آن هلال خط که زنگار دل را همچون صیقلی میزداید، آیا نمیخواهی که آینهام را جلا بدهی که وقت آن است؟
تا نپوشیده است چشم از زندگی یعقوب ماگر به کنعان خواهی آمد ای صبا وقت است وقت
هوش مصنوعی: هنوز چشمان یعقوب از زندگی و دنیای دلخوشیها دور نشده است. ای نسیم، اگر میخواهی به سرزمین کنعان برسی، اکنون زمانش فرا رسیده است.
در چنین وقتی که ما از خویش بیرون رفته ایمگر درآیی از در صلح و صفا وقت است وقت
هوش مصنوعی: در چنین زمانی که ما از خودخواهی و خودپرستی فاصله گرفتهایم، اگر با صلح و دوستی وارد شوی، این بهترین زمان است.
جان ز لب در فکر دامن بر میان پیچیدن استگر حلالی خواهی از بیمار ما وقت است وقت
هوش مصنوعی: روح من در حالی است که در اندیشهی پیچیدن دامن بر کمر است. اگر خواهان حلالی هستی، این لحظهی مناسبی است.
گر حقوق آشنایی را رعایت می کنیعمر چندان نیست ای ناآشنا وقت است وقت
هوش مصنوعی: اگر به حقوق دوستان و آشنایان اهمیت میدهی، زندگیات چندان طولانی نخواهد بود، ای بیخبر، زیرا اکنون زمان آن است که به این مسائل توجه کنی.
از تو چشم همتی دارند از خودرفتگانگر به گل پایت نرفته است از حنا وقت است وقت
هوش مصنوعی: افرادی که از دنیا رفتهاند، هنوز به تو امید دارند. اگر بر روی گلوی تو نشستهاند، باید بدانند که وقت آن رسیده است که اقدام کنند.
بر سر بالین بیماران درد انتظارگر رسانی خویش را ای نارسا وقت است وقت
هوش مصنوعی: به نزد بیماران منتظر، اگر میتوانی به یاریشان بشتابی، اکنون زمان آن رسیده که حضور خود را اعلام کنی.
بیش ازین مپسند عالم را سیه در چشم ماخوش برآی از زیر ابر ای مه لقا وقت است وقت
هوش مصنوعی: بیش از این از دنیا انتظار نداشته باش، زیرا به نظر ما این دنیا تاریک و ناامیدکننده است. ای ماه زیبای من، وقت آن است که از زیر ابرها بیرون بیایی و به ما روشنایی ببخشی.
دستم از سرشته امیدها کوته شده استگر به دستم می دهی زلف دو تا وقت است وقت
هوش مصنوعی: دست من از داشتن آرزوها کوتاه شده است. اگر میخواهی زلف دو تو را به من بدهی، زمانش هنوز فرا نرسیده است.
گشت چشم استخوان ما سفید از انتظارمی گشایی گر پر و بال ای هما وقت است وقت
هوش مصنوعی: چشمهای ما از شدت انتظار مانند استخوانی سفید شده است. ای هما، زمان آن فرارسیده که تو پر و بال بگشایی و ما را از این وضعیت نجات دهی.
سوزن بی دست و پا سر رشته را گم کرده استجذبه ای گر داری ای آهن ربا وقت است وقت
هوش مصنوعی: سوزن که هیچ کاره است، در پیدا کردن نخ دچار سردرگمی شده است. اگر تو آهنربا هستی و قدرت جذابیت داری، الان زمان این است که عمل کنی.
دست دامنگیر و پای رفتنش زین درنماندرحم کن بر صائب بی دست و پا وقت است وقت
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ناتوانی و درماندگی خود سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که شرایط برایش دشوار و غیرقابل تحمل است و در انتظار کمکی یا رحم و شفقتی است که او را از این وضعیت نجات دهد. او به وضوح در مییابد که زمان تغییر و بهبود شرایط فرارسیده است.