غزل شمارهٔ ۱۴۰۵ - صائب

چون کند روی تو با خط سیاه از شش جهت؟رو به این آیینه آورده است آه از شش جهت

کاش سر تا پای می گشتم نظر چون آفتابتا به رخسار تو می کردم نگاه از شش جهت

کعبه و بتخانه ای در عالم توحید نیستعاشق یکرنگ دارد قبله گاه از شش جهت

کاهلی پیچیده دارد دامن ما را به دستورنه دارد کعبه کوی تو راه از شش جهت

هر که را دیدیم حیران قد رعنای اوستبر علم دارد نظر دایم سپاه از شش جهت

هر که گردد بی سر و پا در خم چوگان چرخنور از خورشید می گیرد چو ماه از شش جهت

تا به کی در جستجوی آن نگار بی جهتکاروان گریه اندازم به راه از شش جهت

چون به تلخی عاقبت بر جای می باید گذاشتچند چون زنبور سازی تکیه گاه از شش جهت

نیست صائب فرصت پرسیده راه صوابدر میان دارد مرا از بس گناه از شش جهت