غزل شمارهٔ ۱۴۰۶
هوش مصنوعی: این شعر به این مضمون می‌پردازد که از زیبایی و جذابیت دنیا، به ویژه در می و شادی‌های زودگذر، نباید فریب خورد. شاعر هشدار می‌دهد که ممکن است افرادی با نیت‌های بد و فریبنده از شما بهره‌برداری کنند. او به کنایه به غنچه و گل اشاره می‌کند و از خطراتی که در پس این زیبایی‌ها وجود دارد سخن می‌گوید. در نهایت، با استفاده از مثال‌های مختلف، بر لزوم هوشیاری در برابر مکر و نیرنگ تأکید می‌کند.
مشو از می گران، ترسم سبکدستان ربایندتبه زور می چو مینا از میان مستان ربایندت
هوش مصنوعی: از نوشیدن می زیاد خودداری کن، زیرا میترسم افرادی که توانایی کمتری دارند، تو را به زور از دست ببرند. مانند این که عسل را از میان مینوشیدند و آن را به زور از مستان میگرفتند.
فریب عالم آب از سبک مغزی مخور چون کفکه از آغوش هم، چون موج، تردستان ربایندت
هوش مصنوعی: به ترفندهای دنیا و زیباییهای ظاهری آن توجه نکن، چرا که مانند برجستگیهای سطحی آب هستند، و ممکن است تو را به بیپایانی و سردرگمی بکشند.
مشو چون غنچه از افسون باد صبحدم خندانکه کودک مشربان چون گل ازین بستان ربایندت
هوش مصنوعی: به خاطر جادو و زیبایی صبح زود، مانند غنچه خندان نباش. زیرا مانند کودکی که از بستان میچرد، ممکن است از تو نیز چیزی را بربایند.
اگر از باده گلگون چنین سرشار خواهی شدز دست یکدگر چون جام می مستان ربایندت
هوش مصنوعی: اگر میخواهی از شراب قرمز چنین سرمست شوی، مانند آنکه مستان جامی را از دست یکدیگر میربایند.
ازان بی پرده چون صائب نصیحت می کنم انشاکه می ترسم به مکر و حیله و دستان ربایندت
هوش مصنوعی: من با صداقت و بدون پرده این سخن را میگویم که نگرانم به دام مکر و فریب گرفتار شوی.