غزل شمارهٔ ۱۷۵۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عمیق و دردناک خود اشاره دارد. او بیان می‌کند که هیچ کس به دل خسته و غمگین او توجهی نکرده است و زخم‌های روحی او بدون درمان مانده‌اند. دل او به سختی به حالتی آرامش می‌رسد و هیچ کس برای دلشاف کردن او اقدامی نکرده است. او به زیبایی و عاشقانه‌ای که در دلش وجود دارد اشاره می‌کند، ولی در عین حال از تنهایی و ناتوانی در رهایی از این احساسات سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر تأکید دارد که رنج و درد را تنها خود او تجربه کرده و دیگران نتوانسته‌اند به او کمک کنند.
رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده استکه قفل بر دهن بسته هیچ کس نزده است
هوش مصنوعی: هیچکس نتوانسته است دردی را که در دل خسته وجود دارد برطرف کند و هیچکس هم سخن نگفته است تا قفلهای بسته بر زبانش باز شود.
دل رمیده به تکلیف برنمی‌گرددصلا به مرغ قفس‌جسته هیچ کس نزده است
هوش مصنوعی: دل آواره و سرگردان به راحتی به زندگی عادیش بازنمیگردد؛ مثل این که هیچ کس تاکنون صدای پرندهای که از قفس آزاد شده را نشنیده باشد.
گشاده‌روی شو، از حادثات ایمن باشکه سنگ بر در نابسته هیچ کس نزده است
هوش مصنوعی: نزدیکتر به دنیا و آدمها باش و با رویی گشاده زندگی کن، چون همواره در زندگی با مشکلات و حوادث مواجه میشویم و کسی که در را نمیبندد، کمتر تحت تأثیر آنها قرار میگیرد.
دهان پسته ز رشک لب تو پرخون استوگرنه بر دهن پسته هیچ کس نزده است
هوش مصنوعی: دهان پسته زرشک لب تو پر از خون است و اگر این طور نیست، پس هیچ کس به پسته آسیبی نرسانده است.
دل مرا ز خم زلف او رهایی نیستبدر ز کوچهٔ بن‌بسته هیچ کس نزده است
هوش مصنوعی: دل من از زیبایی و پیچش موی او آزاد نیست، چون هیچ کس در این کوچه بنبست نتوانسته است به خانهای برود.
به غیر من که گره می‌زنم به تارِ سرشکگره به رشتهٔ نگسسته هیچ کس نزده است
هوش مصنوعی: تنها من هستم که اشک را به روزنهای از دل در گره می‌زنم و هیچکس جز من این کار را با چنین پیوندی که نشکسته است، انجام نداده است.
به قلب آتش سوزان به اتفاق سپندبه غیر صائب دلخسته هیچ کس نزده است
هوش مصنوعی: در دل آتش سوزان و با همراهی نیروی پاک، هیچ کسی جز صائب که دلش خسته است، به این سو نرفته است.