غزل شمارهٔ ۱۷۹۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان تنهایی و بی‌توجهی در جامعه می‌پردازد و نشان می‌دهد که دروغگویی و فریب در طبع بشر وجود دارد. شاعر به جستجوی عزت و ارزش‌های انسانی اشاره می‌کند و از کمبود فرصت‌ها در روزگار کنونی گلایه می‌کند. او به عشق و زیبایی می‌پردازد و ضرورت توجه به احوال دل را یادآور می‌شود، در حالی که از فقدان درک و همدلی در مردم زمانه خود ابراز نارضایتی می‌کند. غم و درد ناشی از بی‌کسی و ناکامی در برقراری ارتباطات عمیق انسانی نیز در این شعر نمایان است.
دروغ شیوه طبع یگانه ما نیستشرر فشانی، کار زبانه ما نیست
هوش مصنوعی: دروغ گفتن بخشی از ویژگی های ما نیست، ایجاد آتش و ویرانی هم کار ما نیست.
تلاش مسند عزت برون در بگذارصف نعال در آیینه خانه ما نیست
هوش مصنوعی: تلاش برای رسیدن به مقام و احترام، جایگاهی در آینه خانه ما ندارد.
غنیمت است درین روزگار کم فرصتکه خضر مانع آب شبانه ما نیست
هوش مصنوعی: در این زمان که فرصت‌ها کم هستند، بهتر است از آنها بهرهبرداری کنیم، زیرا هیچ کس مانند خضر نمیتواند مانع استفاده ما از فرصت‌ها شود.
به عشق برق، الف می کشد به سینه خویشبه دست ابر خنک، چشم دانه ما نیست
هوش مصنوعی: در دل عشق، شعلهای پرانرژی و نورانی وجود دارد؛ اما با وجود این احساسات گرم، دل ما به دنبال آرامش و صمیمیت نیست و همچنان در جستوجوی چیزهایی هستیم که به ما شادابی و خنکی ببخشد.
به سینه دل صد چاک دست رد مگذاراگر چه زلف تو محتاج شانه ما نیست
هوش مصنوعی: به دل من زخمهای زیادی وجود دارد، بنابراین بر آن جراحت نگذار. هرچند که موهای تو نیازی به شانه کردن من ندارد.
برو گل این زر خود در کنار آتش ریزکه خونبهای خس آشیانه ما نیست
هوش مصنوعی: برو، این گل زرین خود را در کنار آتش بریز، چرا که خونبهای خس و زیان ما نیست.
به جای نقطه سویدا ز کلک می ریزدفغان که اهل دلی در زمانه ما نیست
هوش مصنوعی: درد و فریاد از دل شکستهای سرازیر می‌شود، چرا که در این دنیا کسی که به معنی و احساسات عمیق توجه کند، وجود ندارد.
چرا کنیم سخن دلپذیر چون صائب؟سخن پذیر دلی در زمانه ما نیست
هوش مصنوعی: چرا باید حرف خوشایندی بزنیم مانند صائب؟ در روزگار ما کسی نیست که پذیرای این حرفها باشد.