غزل شمارهٔ ۱۷۹۷ - صائب

به آبداری لعل تو هیچ گوهر نیستبه این صفا، گهری در ضمیر کوثر نیست

مرا به ساغری ای خضر نیک پی دریابکه بی دلیل ز خود رفتنم میسر نیست

توانگرست به یک مشت خاک، دیده فقردل حریص به صد گنج زر توانگر نیست

شهادتی که بود دیگری وسیله آنز زندگانی خضر و مسیح کمتر نیست

من و تردد خاطر، خدا نگه دارد!به قلزمی که منم، موج او شناور نیست

دل شکسته ما را به لطف خود بپذیرنظر به مورچه، پای ملخ محقر نیست

ببر ز خویش اگر جنت آرزو داریکه دوزخی بتر از صحبت مکرر نیست

حمایت ضعفا مانع پریشانی استوگرنه رشته سزاوار قرب گوهر نیست

ز چاک دل بود امید فتح باب مراچو آفتاب مرا روی دل به هر در نیست

شفق همین نه به خورشید کار دارد و بسکدام لقمه این هفت خوان به خون تر نیست؟

ترا که پای طلب بسته اند، سنگین باشدرین محیط که ماییم جای لنگر نیست

مدار چشم مروت ز هیچ کس صائبکه خضر را غم محرومی سکندر نیست