غزل شمارهٔ ۱۹۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف عشق و احساسات عمیق خود نسبت به معشوق می‌پردازد. او بیان می‌کند که هر کسی که در سرش هوای معشوق نیست، بی‌فایده است. سجده‌ای که نه بر خاک پای او باشد، سهو و اشتباه است. او از حسرت دیدار معشوق می‌گوید و اینکه شادی واقعی تنها در وجود معشوق است. شاعر تأکید می‌کند که آفتاب به خاطر جمال معشوق شرمنده است و در بهشت واقعی فقط با بند قبای معشوق ممکن می‌شود.
شاعر همچنین اشاره می‌کند که با هر گلی که در باغ می‌رویید، دعای معشوق در زبانش جاری است و هر دل بی‌قرار، امروز در بند زلف معشوق است. او می‌گوید در حریم معشوق، خودپرستان جایی ندارند و بیگانه جریان عشق را نمی‌فهمد. در نهایت، کسی که برای عشق آماده است، باید برای او جان خود را فدای معشوق کند؛ چرا که زندگی و مرگش به خاطر اوست.
پوچ است هر سری که نه در وی هوای توستسهوست سجده ای که نه بر خاک پای توست
هوش مصنوعی: هر سری که در آن عشق و محبت تو نباشد، بیمحتواست و بی‌فایده. همچنین، اگر سجده‌ای برای تو باشد اما بر خاک پای تو نرود، آن سجده هم بیمعنی است.
طبل رحیل هوش من آواز پای توستحسرت نصیب دیده من از لقای توست
هوش مصنوعی: صدای پای تو بهنوعی چون طبل عزیمت و راهافتادن است و ذهن و هوش من را درگیر کرده است. افسوس و حسرتی که برای دیدن تو در دلم مانده، تنها نصیب چشمانم شده است.
در پرده های چشم شکر خواب صبح نیستشیرینیی که در دو لب جانفزای توست
هوش مصنوعی: شیرینی خواب صبح در چشمهای تو وجود ندارد، بلکه آنچه در لبهای جانافزای توست، واقعیتر و شیرینتر است.
خون می کند عرق ز شفق هر صباح و شاماز بس که آفتاب خجل از لقای توست
هوش مصنوعی: هر صبح و شام آفتاب به خاطر شرم از ملاقات تو، عرق میریزد و به رنگ خون درمیآید.
در باز کردن در باغ بهشت نیستفیضی که در گشودن بند قبای توست
هوش مصنوعی: فتح کردن دروازههای بهشت هیچ لذتی ندارد، مانند لذتی که از باز کردن دکمههای لباس تو حاصل می‌شود.
ظرف وصال نیست من تنگ ظرف راطبل رحیل هوش من آواز پای توست
هوش مصنوعی: من از تنگی ظرف عشق شکایت دارم و نمیتوانم به وصال برسم. در این میان، تنها چیزی که به ذهنم خطور می‌کند، صدای پای توست که همواره در گوشم طنینانداز است.
خودداری سپند در آتش بود محالخالی است جای من به حریمی که جای توست
هوش مصنوعی: در آتش، خودداری و ایستادگی دشوار است، و جایی که من هستم، نمیتواند خالی از حضور تو باشد.
هر شاخ گلی که دست کند در چمن بلنداز روی صدق ورد زبانش دعای توست
هوش مصنوعی: هر گلی که از چمن بالا میآید و رشد می‌کند، بهراستی دعای تو را از دل بیان می‌کند.
هر دل رمیده ای که بساط زمانه داشتامروز در کمند دو زلف رسای توست
هوش مصنوعی: هر دلی که پیش از این در تنگناها و مشکلات زندگی سرگردان بود، حالا گرفتار زیبایی و جذابیت موهای تو شده است.
ره نیست در حریم تو هر خودپرست رابیگانه هر که گشت ز خود آشنای توست
هوش مصنوعی: در مسیر تو جایی برای خودخواهانی که به خودشان مشغولاند وجود ندارد. تنها کسانی که از خودشان فاصله گرفتهاند و به معنای واقعی به تو آشنا شدهاند، میتوانند در حریم تو حضور داشته باشند.
چون ترک دلبری ننمایند دلبران ؟چون هر کجا دلی که بود مبتلای توست
هوش مصنوعی: وقتی دلبرهای زیبا به عشق خود توجه نکنند، چه فایدهای دارد؟ زیرا هر جا که دلی باشد، آن دل به عشق تو گرفتار است.
استادگی چگونه کند در نثار جان؟صائب که مرگ و زندگیش از برای توست
هوش مصنوعی: چگونه کسی میتواند در برابر فدای جانش ایستادگی کند؟ صائب، چرا که مرگ و زندگیاش به خاطر توست.