غزل شمارهٔ ۱۹۷۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به درد و رنجی که از دست دادن چیزی برایش به وجود آمده، اشاره می‌کند. او از احساسات عمیق خود درباره جسم و روحش سخن می‌گوید و می‌گوید که استخوان‌هایش به خاطر مشکلاتش نمایان شده است. همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که با وجود درد و رنج، هنوز اعتقاد دارد که بهتر است از طاعت و بندگی دست بردارد تا آهی دردناک از دل برآورد. در پایان، خطاب به کسی که در زندگی‌اش نقش مهمی دارد، اشاره می‌کند که او ناخدای سفینه زندگی‌اش است و همه چیز به دست اوست. این شعر به خوبی حس ناامیدی و نیاز به دلسوزی را منتقل می‌کند.
از خاکمال دام، پرم توتیا شده استاز مالش استخوان تنم رونما شده است
هوش مصنوعی: از غبار و آلودگی زندگی، وجودم رنگ و حالی متفاوت پیدا کرده است و زخمها و خستگیهای بدنم به وضوح آشکار شده است.
حال شکاف سینه و پیکان او مپرسیک مشت استخوان، قفس صد هما شده است
هوش مصنوعی: حال و روز دل را از تیر و درد او نپرس، چرا که فقط تکههایی از استخوان باقی مانده و قلبی که میتواند پرواز کند، به قفسی تبدیل شده است.
داند چه قسم دولتی از دست داده اماز دست هر که دامن پر گل رها شده است
هوش مصنوعی: میداند که چه اندازه از دست دادن مقام و منزلت برایم سخت بوده است، همچنان که آن کسی که دامنش پر از گل بوده، احساس می‌کند که چه چیزی را از دست داده است.
یک آه دردناک به از طاعت دو کوناین شکر چون کنم که نمازم قضا شده است؟
هوش مصنوعی: یک نالهی عمیق و پر از درد به مراتب بهتر از عبادت کردن در دنیا و آخرت است. حالا این شیرینی زندگی را چطور میتوانم تحمل کنم در حالی که وظیفهام را به عنوان نماز گزاری ترک کردهام؟
صائب سفینه ای که زمامش به دست توستهر تخته، لوح مشهد صد ناخدا شده است
هوش مصنوعی: شما در حال هدایت کشتی هستید و هر بخشی از آن به یک زیارتگاه شگفتانگیز تبدیل شده است، به طوری که همه ناخدایان برای شما احترام قائل هستند.