غزل شمارهٔ ۲۰۷۵

هوش مصنوعی: این شعر درباره generosity و بخشندگی طبیعت و موجودات اطراف ماست. شاعر به زیبایی توصیف می‌کند که ساقی (خود) و دریا و گل و ابری که مروارید را به ارمغان می‌آورد، همگی چیزی را از ما دریغ نمی‌کنند. همچنین، خورشید و ماه نیز از نور و فیض خود، بدون هیچ دریغی به ما عطا می‌کنند. شاعر می‌گوید که نه زمین و نه موجودات دیگر، از بخشش و نعمت‌های خود نسبت به انسان دریغ نمی‌دارند. در انتها، به این نکته اشاره می‌شود که افرادی که بدون توقع محبت و زندگی را به ما می‌دهند، همواره به ما نیکی خواهند کرد.