غزل شمارهٔ ۲۱۶۵
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و دلشکستگی می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که همه انسان‌ها تجربه‌ای از درد عشق را دارند و همچنین به موقعیت و ظرافت عشق اشاره می‌کند. او به غنچه‌ای که خندان است هشدار می‌دهد که نباید در شادی‌اش غافل شود زیرا ممکن است غم را از یاد ببرد. همچنین اشاره می‌کند که شتابزدگی در عشق لازم نیست و به داستان زلیخا و یوسف اشاره می‌کند تا نشان دهد که عشق واقعی باید با صبر باشد. در نهایت، شاعر به زیبایی‌های طبیعت و اشتیاق‌های دل اشاره می‌کند که همواره در پس این احساسات نهفته‌اند.
از عشق دلی نیست که زخمی نچشیده استاین سیل سبکسیر به هر کوچه دویده است
هوش مصنوعی: هیچ دلی نیست که از عشق رنجی نکشیده باشد، این عشق مانند سیل خروشان به هر گوشه و کناری سرک کشیده است.
ای غنچه خندان به حیا باش که شبنمآواز شکر خنده گل را نشنیده است
هوش مصنوعی: ای غنچه‌ای که خندان هستی، با حیا باش زیرا شبنم هنوز صدای شیرین و خندهدار گل را نشنیده است.
در بردن دل اینهمه تعجیل چه لازم؟این طور زلیخا پی یوسف ندویده است
هوش مصنوعی: ضروری نیست که برای به دست آوردن دل دیگران اینقدر عجله کنیم. زلیخا هم برای رسیدن به یوسف اینگونه هشیارانه ندویده است.
در صاف خموشی نبود درد ندامتدندان تأسف لب ساغر نگزیده است
هوش مصنوعی: در سکوت و آرامش، هیچ نشانهای از پشیمانی و افسوس وجود ندارد، زیرا لبهای کسی که از جام مشروب نچشیده است، بیدرد و بیغصهاند.
صائب نفس مشک فشان تو مکرراز مغز غزالان ختن عطسه کشیده است
هوش مصنوعی: نفس تو هم مانند مشک خوشبو، بارها و بارها از مغز غزالان ختن عطر افشانی کرده است.