غزل شمارهٔ ۳۱۰۰ - صائب

ز ابروی تو دل گردد زره، گر آهنین باشدکمانی را که تیر از خانه خیزد این چنین باشد

کند در پرده مه سیر خورشید جهان آرازصورت، دیده هر کس به صورت آفرین باشد

مرا با قامت رعنای او عیشی است بی پایانحیات جاودان از مردم کوتاه بین باشد

نگردد مانع از گوهرافشانی موج، دریا راچه پروا باد دستان را زچین آستین باشد؟

درین بستان نهد چون سرو هر کس دست خود بر دلدر ایام خزان پیرایه روی زمین باشد

شود روشنتر از صبح قیامت شمع اقبالشسرافرازی که چون خورشید چشمش بر زمین باشد

عمل چون خالص افتد خود بهشت خویش می گرددکه شمع خانه زنبور هم از انگبین باشد

چه با من می تواند کرد داغ عشق او صائب؟سمندر را چه پروا از شراب آتشین باشد؟