غزل شمارهٔ ۳۱۰۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و انتظار خود برای محبوبی سخن می‌گوید که هیچ‌گاه به او توجه نکرده و محبتی نشان نداده است. او به توصیف احساساتش می‌پردازد و می‌گوید که چطور سال‌ها برای دیدن محبوبش انتظار کشیده، ولی هیچ‌گاه توجهی از او دریافت نکرده است. شاعر از زخم‌های قلبی، امیدها و ناامیدی‌هایش سخن می‌گوید و حسرت بر عهد و پیمانی که میانشان بود را بیان می‌کند. در نهایت، شاعر به تلخی و دردهای عمیق خود اشاره می‌کند و این همگی را در قالب شعر و تصویرسازی‌های زیبا به خواننده منتقل می‌کند.
به خاک و خون کشیدی ز انتظارم، این چنین باشد!به آب جلوه ننشاندی غبارم، این چنین باشد!
هوش مصنوعی: از انتظار تو به شدت به خاک و خون افتادم، اگر اینطور باشد! و نتوانستی غبار وجودم را با آب پاک کنی، اگر اینطور باشد!
غبار راه گشتم تا به دامان تو آویزمگذشتی دامن افشان از غبارم، این چنین باشد!
هوش مصنوعی: من در مسیری بودم که غبار آن را بر دوش داشتم و آرزو داشتم به آغوش تو برسم، اما تو بیخبر از حال من گذشتی و دامنات را از غبار من پاک کردی، این سرنوشت من باشد!
اگرچه داشتی میخانه ها در پیش دست خودبه یک پیمانه نشکستی خمارم، این چنین باشد!
هوش مصنوعی: اگرچه تو میتوانستی به راحتی با یک پیمانه از شراب میخانهها به سراغ من بیایی و حال و هوایم را عوض کنی، اما حتی این کار را هم نکردی. با این حال، من همچنان تحت تأثیر تو هستم!
به امید تو عمری چون صدف آغوش وا کردمنیاسودی چو گوهر در کنارم، این چنین باشد!
هوش مصنوعی: من به امید تو سال‌ها همچون صدفی در آغوشم را باز نگه داشتم، اما تو مانند گوهری در کنارم نیامدی، پس این گونه زندگی ادامه خواهد یافت!
ز آهم سنگ را دل آب گردید و تو سنگین دلنکردی رحم بر جان فگارم، این چنین باشد!
هوش مصنوعی: از نالهها و آههای من، دل سنگ هم نرم شده است، ولی تو هنوز سنگدل باقی ماندهای و برای جان بینوا و زخمدیدهام، ترحمی نکردی. آیا اینگونه خواهد بود؟
ترا چون خار در آغوش پروردم به امیدینخندیدی چو گل بر روی خارم، این چنین باشد!
هوش مصنوعی: تو را مانند یک خار در آغوش من پرورش دادم، با این امید که مثل گلی بر روی خارها بخندی. حالا چنین نتیجهای حاصل شده است!
خیال بوسه در دل نقش می بستم زخامیهابه پیغامی نکردی شرمسارم، این چنین باشد!
هوش مصنوعی: در دل خود تصاویری از بوسهها را به یاد میسپارم، اما تو با پیغامی که فرستادی، نتوانستی مرا شرمسار کنی. اگر اینطور است، پس چنین ادامه بده!
پس از عمری که برخاک فراموشان گذر کردینگشتی ساعتی شمع مزارم، این چنین باشد!
هوش مصنوعی: پس از یک عمر که در دنیای فراموشی زندگی کردی، حتی یک لحظه هم برای یاد من شمعی روشن نکردی، آیا باید اینگونه باشد؟
زروی آتشین کردی چراغان بزم هر خس رانکردی رحم بر شبهای تارم، این چنین باشد!
هوش مصنوعی: تو با زیبایی دلربایت، مجالس هر پادشاهی را روشن کردهای و بر شبهای تار من بیرحمی میکنی، پس این وضع همینطور ادامه داشته باشد!
سری ننهادی از مستی چو شاخ گل به دوش مننکردی پر گل آغوش و کنارم، این چنین باشد!
هوش مصنوعی: تو از سر مستی هیچ پوششی برای من نیاوردهای، همانطور که بر روی دوش من گل نمیچینی، اینگونه باشد که در آغوش و کنار من پر از گل نباشی!
اگرچه تلخکامم ساختی، ننواختی هرگزبه بوسی زان عقیق آبدارم، این چنین باشد!
هوش مصنوعی: هرچند که باعث غم و تلخی من شدی، اما هرگز به من نوازشی نکردی. این وضعیت و این احساس من چنین باشد!
ز ابرو صد گره انداختی در رشته کارمزپرکاری نکردی فکر کارم، این چنین باشد!
هوش مصنوعی: تو با ابروهایت در کار من صد تا مشکل به وجود آوردی، اما تو هیچ تلاشی برای حل این مشکلات نکردی. اگر کار به این شکل ادامه پیدا کند، اوضاع همینطور خواهد ماند!
نچیدی گل زسیر سینه پرداغ من هرگزگذشتی چون نسیم از لاله زارم، این چنین باشد!
هوش مصنوعی: هرگز از کنار دل پر درد و جگر سوختهام عبور نکردی، مانند نسیمی که از میان باغ لالهها میگذرد، این چنین باشد!
به فکر صورت حال پریشانم نیفتادینگردیدی زرخ آیینه دارم، این چنین باشد!
هوش مصنوعی: نگرانی در حالتی پریشان را فراموش کردهای و به خودت نگاه نکردهای، آیا این چنین خواهد بود؟
قرار این بود کز پیمان و عهد من نتابی روبه هیچ انگاشتی عهد و قرارم، این چنین باشد!
هوش مصنوعی: قرارداد ما این بود که نسبت به پیمان و قولی که دادم، بیتوجه نباشی. اما حالا میبینی که عهد و قراردادم به این شکل درآمده است!
اگرچه صرف در وصف تو کردم فکر صائب رابه تحسینی نکردی شرمسارم، این چنین باشد!
هوش مصنوعی: اگرچه برای تو مدح و ستایش کردم، اما تو به تحسین من توجهی نکردی و من از این موضوع شرمندهام. باشد که اینگونه باشد!