غزل شمارهٔ ۳۱۰۲
هوش مصنوعی: این شعر به اقتدار و آزادی فردی در زندگی اشاره دارد. شاعر از رندی سخن می‌گوید که در میخانه‌ای معتبر و باوقار است و در کنار عشق و لذت‌های زندگی، به مشکلات و دردهای دیگران نیز توجه دارد. او از حال و روز خاکساران و زخم‌های دل آنها می‌نالد و از بی‌توجهی به دردهایشان گله‌مند است. در نهایت، شاعر به تضاد بین جسم و روح اشاره می‌کند و نگران است که مشکلات و سختی‌های زندگی، روح او را آلوده کند. این شعر با بکارگیری تمثیل‌های مختلف، احساساتی عمیق و فلسفی را به تصویر می‌کشد.
خوشا رندی که در میخانه اش آن آبرو باشدکه چون از پا فتد بالینش از دست سبو باشد
هوش مصنوعی: خوش به حال کسی که در میخانهاش آبرویی دارد که وقتی از پا بیفتد، در کنار او باید سبو (اپل) باشد.
گهی زانو به زانو با صراحی تنگ بنشیندگهی همدست ساغر، گاه همدوش سبو باشد
هوش مصنوعی: گاهی شخصی با کاسهای پر از شراب، نشسته و به آرامی سخن می‌گوید و گاهی همزمان با دوستان خود در کنار ساغر، لحظاتی شاد را سپری می‌کند، یا حتی برای لحظهای در کنار ظرفی پر از شراب مینشیند.
بیا ای دردمی فکری به حال خاکساران کنسر ما تا به کی از مغز خالی چون کدو باشد؟
هوش مصنوعی: بیا و به فکر حال کسانی باش که در رنج و درد زندگی میکنند؛ تا کی باید ما مثل کدوهای توخالی بیمغز و بدون هدف باشیم؟
زتاب عارضت آب طراوت سوخت در جویشمیان مردمان آیینه دیگر با چه روا باشد؟
هوش مصنوعی: از زیبایی چهرهات، آب و طراوتش در جویها محو شده در میان مردم، آیینهای میسازد که نشاندهندهی چه حقیقتی میتواند باشد؟
سر خود گیر از بالین ما ای سوزن عیسیکه زخم سینه چاکان تشنه خون رفو باشد
هوش مصنوعی: ای سوزن عیسی، سر خود را از کنار ما دور کن، چرا که زخم‌های سینهی چاکان، تشنهی خون هستند و نیاز به رفو دارند.
پریشان گفتگویی کز خط تسلیم سر پیچدبهل تا از رگ گردن طنابش در گلو باشد
هوش مصنوعی: گفتگوی آشفتهای که از قلم تسلیم بیرون میآید، باید به گونهای باشد که مثل طنابی در گلو احساس حبس و فشار کند.
زجسم خاکی خود زیر بار محنتم صائبکه می ترسم غبار خاطر آن تندخو باشد
هوش مصنوعی: از جسم خاکی خود زیر فشار مشکلات زندگی، میترسم که ذهنم دچار درگیری و آشفتگی شود و این غبار، به یاد و خاطرهام آسیب بزند.