غزل شمارهٔ ۳۷۹۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و حالتی از اندوه و افسردگی شاعر می‌پردازد. شاعر از زنگ‌زدگی آینه و قفل گنجینه سخن می‌گوید که نشان‌دهنده تأثیر منفی حوادث گذشته بر روح و دل اوست. او به یاد عیش و خوشی‌های گذشته‌ای که از دست رفته‌اند، غمگین است و می‌گوید که دلی که از آسیب‌های دوستی رنجیده، بیشتر از مهر، کینه به دل می‌گیرد. همچنین، صحبت از آینه و زنگ‌زدن آن به خاطر سایه‌های شب و روزهای تیره‌ای دارد که بر زندگی‌اش سایه افکنده است. در کل، شعر تصویرگری از غم روزگار و ناکامی‌های عاطفی است.
ز یاد عیش مرا سینه زنگ می گیردز آب گوهرم آیینه زنگ می گیرد
هوش مصنوعی: به خاطر خاطرات خوش، دلم تنگ و غمگین میشود؛ مانند آینهای که از ریزش آب، کدر و زنگزده میشود.
فغان که آینه صاف صبح شنبه منز سایه شب آدینه زنگ می گیرد
هوش مصنوعی: ناله میکنم که آینه روشن صبح شنبه من به دلیل سایه‌های شب جمعه کدر و زنگ زده میشود.
فتاده است چنان آبدار گوهر منکه قفل بر در گنجینه زنگ می گیرد
هوش مصنوعی: گوهر من به قدری درخشان و زیبا شده است که قفل در گنجینه به خاطر آن زنگ میزند.
می دو ساله جلا می دهد به یک نفسشدلی که از غم دیرینه زنگ می گیرد
هوش مصنوعی: یک جرعه شراب در آنی میتواند به دل خسته از غمهای طولانی جلا و تازگی ببخشد.
فلک به مردم روشن گهر کند بیدادهمیشه روی ز آیینه زنگ می گیرد
هوش مصنوعی: آسمان به انسانهای باصفا ظلم میکند و همیشه چهرهاش از درخشندگی خویش کدر میشود.
دلی که راه به آفات دوستداری بردز مهر بیشتر از کینه زنگ می گیرد
هوش مصنوعی: قلبی که به محبت و دوست داشتن آسیب میبیند، از مهر و عشق بیشتر از کینه و دشمنی آسیب میبیند و زنگ میزند.
ز بس گزیده شدم از سخن، مرا صائبز طوطی آینه سینه زنگ می گیرد
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه از سخنان تلخ و گزنده زیاد آسیب دیدهام، حالا وقتی صحبت میکنم، کلماتم مثل آینهای که بر اثر زنگار کثیف شده، ناواضح و تیره به نظر میرسد.