غزل شمارهٔ ۳۸۶۸ - صائب

نشاط زنده دلان پایدار می باشددرین پیاله می بی خمار می باشد

در آفتاب جهانتاب محوگردیدننصیب شبنم شب زنده دار می باشد

دل گرفته ز زخم زبان نیندیشدگشادآبله درخارزار می باشد

ز درد وداغ ندارندعاشقان سیریزمین سوخته عاشق شرار می باشد

حذر زآه جگرسوز بینوایان کنکه تیغ خشک لبان آبدار می باشد

ز بخت تیره دل سخت نرم می گرددکه شمع در دل شب اشکبار می باشد

نتیجه دل سخت است تنگ خلقیهاپلنگ خشم درین کوهسار می باشد

ز مکر نفس بیندیش در کهنسالیکه زهردربن دندان مار می باشد

چو عیسی آن که کند نفس را عنانداریبه دوش چرخ سبکرو سوار می باشد

چگونه سرو نباشد خجل ز دعوی خویشکه برگ بر دل آزاده بار می باشد

ز پرده حسن همان فیض خویش می بخشدنقاب چهره عنبر بهار می باشد

بساز با دل پرخون درین جهان صائبکه نافه را نفس مشکبار می باشد