غزل شمارهٔ ۳۹۰۷ - صائب

سبکروان که طلبکار یار می گردندغبار رهگذر انتظار می گردند

برآز قید علایق که خانه بردوشانز سیل حادثه کم بیقرار می گردند

ز پشت مرکب چوبین دار بی برگانبه دوش چرخ چو عیسی سوار می گردند

جماعتی که ز تلخی زنند جوش نشاطبه هر مذاق چو می خوشگوار می گردند

به نقد وقت گروهی که دل نمی بندندهمیشه خرج ره انتظار می گردند

ز خوش عنانی عمر آن کسان که آگاهندگرهگشا چو نسیم بهار می گردند

ز خود برون شدگان همچو قطره بیخبرندکه عاقبت گهر شاهوار می گردند

به آب خضر ندارند کار موزونانسخنوران به سخن پایدار می گردند

حذر کنند ز خلوت فزون ز دیده خلقجماعتی که ز خود شرمسار می گردند

ز سایه پروبال هما سبک مغزانشکار دولت ناپایدار می گردند

ز تاج وتخت زلیخا به خاک راه افتادعزیز خوارکنان زود خوار می گردند

چو نافه مردم خونین جگر نمی دانندکه صاحب نفس مشکبار می گردند

چنین که مست غرورند دلبران صائبکجا ز سیلی خط هوشیار می گردند