غزل شمارهٔ ۳۹۰۸
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عاشقانه و دردهای ناشی از عشق اشاره دارد. شاعر از داغی که بر چهره‌اش است صحبت می‌کند و می‌گوید اگر این نقاب برداشته شود، دیگران هم از نور عشق دور خواهند شد. او به دوست‌داشتن و عواقب آن اشاره می‌کند و از تمایل به توجه به چشم‌زخم‌ها و تاثیرات آن بر عشق سخن می‌گوید. همچنین به شرم ناشی از وصال و تاثیر آن بر دوستان اشاره کرده و در انتها خواستار شراب و شادی در مجلسی روحانی می‌شود. در کل، شعر بازتابی از عشق، درد و آرزوی خوشی است.
اگر ز چهره داغم نقاب بردارندجهانیان نظر از آفتاب بردارند
هوش مصنوعی: اگر رازهای درون من از چهرهام نمایان شود، تمام مردم همچون خورشیدی که در آسمان است، از من روی خواهند گرداند و دیگر به من نخواهند نگریست.
چنان مکن که به حال خودت گذارد عشقنه دوستی است که دست از کباب بردارند
هوش مصنوعی: عشق را طوری رفتار نکن که به حالت خودت بیتوجه باشد. این رابطه دوستی نیست که به راحتی از آن کنار بروی و دست برداری.
ز چشم شور تماشاییان مشو غافلکه رنگ نشأه ز روی شراب بردارند
هوش مصنوعی: از نگاه حسودان و تماشاچیان غافل نباش، زیرا زیباییها و جلوههای فرحبخش همچون رنگ شراب از چهرهها نمایان می‌شود.
ز شرم وصل شدم آب دوستان چه شدندکه نخل موم من از آفتاب بردارند
هوش مصنوعی: بخاطر شرم و حیا از دیدار دوستان، من به حالتی خاص در آمدهام. حالا از خودم میپرسم چرا دیگران نمیفهمند که من چگونه با دوری از محبوبم احساس میکنم و چرا آنهایی که در زندگیام بودند، مرا در این سختی تنها گذاشتهاند.
اگر به مجلس روحانیان رسی صائببگو که قسمت ما را شراب بردارند
هوش مصنوعی: اگر به جمع اهل علم و دین برسی، به صائب بگو که سهم ما را از شراب بردارند.