غزل شمارهٔ ۳۹۹۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات و تفکرات خود در مورد عشق و وجود می‌پردازد. او معتقد است که مانند گلی که بر سر شاخسار می‌روید، عشق نیز وجود دارد و عاشق برای رسیدن به معشوق، خود را فدای او می‌کند. شاعر از کارفرما توقعی ندارد و کارش را از روی عشق و علاقه انجام می‌دهد. او به سراغ خاک و humble بودن می‌رود و می‌گوید که در دنیای امروز، هر کاری در سایه‌ی عشق و خدمت به دیگران، اثر مثبتی دارد. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که مشکلات و سختی‌ها در زندگی، تنها با عشق و درک میسر می‌شود و در نهایت دعای خالصانه‌ی او برای دیگران، بهترین کار است. در پایان، اشاره‌ای به طلوع دوباره‌ی زندگی و اهمیت هر لحظه از آن دارد.
چنان که گل به سر شاخسار می‌آیدبه پای خود سر عاشق به دار می‌آید
هوش مصنوعی: عشاق همواره به عشق و زیبایی خود میبالند، همانطور که گل به شاخ و برگ درخت مینشیند. عشق میتواند فرد را به اوج برساند، اما گاهی هم به تحمل سختی‌ها و دردها میانجامد.
مرا توقع احسان ز کارفرما نیستکه مزد کار من از ذوق کار می‌آید
هوش مصنوعی: من انتظار لطف و یا کمکی از رئیس و کارفرما ندارم، زیرا حسی که من از انجام کارم میگیرم، برایم کافی است و مستقیماً به مزد و حقوق مربوط نمیشود.
غرض تهیه آغوش خاکساری‌هاستز بحر موجه اگر بر کنار می‌آید
هوش مصنوعی: مقصود این است که هدف از تلاش و سر و کار داشتن با زندگی، به دست آوردن تواضع و فروتنی است، حتی اگر در میانه امواج پرخروشان زندگی قرار بگیریم.
به کار هرکه درین نشئه سایه اندازیدر آفتاب قیامت به کار می‌آید
هوش مصنوعی: هر کسی که در این دنیا کار نیکو انجام دهد و به دیگران کمک کند، در روز قیامت از آن اعمال بهرهمند خواهد شد.
به آتش جگر آفتاب آب زدنازان عقیق لب آبدار می‌آید
هوش مصنوعی: به خاطر گرمای شدید و تابش آفتاب، آنقدر عرق کردهایم که از لبهای پرآبمان، شیره و عصارهای شبیه عقیق بیرون می‌آید.
کنون که سوخته‌ای در جهان امکان نیستز سنگ بیهده بیرون شرار می‌آید
هوش مصنوعی: حال که در خود سوخته‌ای، در این دنیا هیچ انگیزهای وجود ندارد که از سنگ بیفایده، آتش زبانه بکشد.
حقوق خدمت ما گرچه بی‌شمار بودنظر به لطف تو کی در شمار می‌آید
هوش مصنوعی: خدمات ما هرچند بسیار زیاد است، اما با توجه به لطف و محبت تو، آیا این خدمات واقعاً اهمیتی دارد؟
جز این که از ته دل در دعا برآرم دستدگر ز دست و دل من چه کار می‌آید
هوش مصنوعی: به جز این که از صمیم قلب دعا کنم و دستانم را به سمت آسمان بلند کنم، من از دل و دست خود کار دیگری نمیتوانم انجام دهم.
به آفتاب جهان‌تاب می‌رسد صائبچو صبح هرکه به دنیا دوبار می‌آید
هوش مصنوعی: هر کسی که در زندگی دوباره متولد می‌شود، مثل صبح که به آفتاب روشن می‌رسد، به روشنایی و آگاهی حقیقی دست مییابد.