غزل شمارهٔ ۴۲۲۴ - صائب

این ناکسان که فخر به اجداد می کننداز رو به پشت نامه دلی شاد می کنند

بخل از کرم به است که بی حاصلان بخلدر هر جواب بنده ای آزاد می کنند

گل بسته است راه به سر گوشی نسیماین بلبلان خام چه فریاد می کنند

آینده را قیاس کن از حال خود ببینکز رفتگان به خیر که را یاد می کنند

در مکتبی که عشق ادیب است کودکانمشق ستم به خامه فولاد می کنند

عشق مجاز ابجد عشق حقیقت استدر عالمی که اهل دل ارشاد می کنند

صائب جماعتی که سوارند بر سخندر کوه قاف صید پریزاد می کنند