غزل شمارهٔ ۴۳۰۹
هوش مصنوعی: این شعر به مساله انصاف و کرامت اشاره دارد. شاعر می‌گوید که دادن انصاف به دشمن در واقع به نوعی خود را در آینه‌ای زنگ‌زده قرار دادن است. او بر این باور است که همت واقعی در بخشیدن زر و سیم نیست، بلکه در اعطای انصاف و محبت به دیگران است. همچنین، شاعر به وضعیت ناامیدکننده خود همچون یک مورچه در خرابه دنیا اشاره می‌کند و احساسش را از بی‌مقداری و کوچکی در این جهان بیان می‌کند. در آخر، شاعر به اهمیت قناعت در استفاده از منابع و حقیقت می‌پردازد و بیان می‌کند که زندگی واقعی در گرانی‌ها و اسراف نیست.
هر کس سخن به دشمن انصاف می دهددر دست زنگی آینه صاف می دهد
هوش مصنوعی: هر کسی که با دشمن با انصاف صحبت کند، مثل این است که در دست یک شخص غیراخلاقی، آینه‌ای شفاف قرار میدهد.
همت نه بی دریغ زر وسیم دادن استاهل کرم کسی است که انصاف می دهد
هوش مصنوعی: کسی که اهل generosity و بزرگ منشی است، فقط با بخشش پول و ثروت شناخته نمیشود، بلکه باید انصاف و عدالت را در پخش نعمتها و کمکها در نظر بگیرد.
چون مور در خرابه دنیا چه سر کنمجایم چو نقطه بر سر خود قاف می دهد
هوش مصنوعی: در این دنیا مانند موری در ویرانهها حس میکنم. چه کار باید بکنم وقتی که جای من همچون یک نقطهای کوچک بر یک قاف (قافله) است؟
صائب چه بی دریغ ز کلکت سخن چکدآب حیات را چه به اسراف می دهد
هوش مصنوعی: صائب به راحتی از گلویش سخن شیرین و فاخر میریزد، گویا آب حیات را بیپروا و با نهایت سخاوت خرج می‌کند.