غزل شمارهٔ ۴۷۰۸
هوش مصنوعی: این شعر دعوت به نگه‌داری از لحظات ارزشمند و امیدهاست. شاعر از کسی می‌خواهد که شیشه می را زیر خرقه پنهان کند و ماه را که در ابر سیاه است نگه دارد. او به اهمیت امید و صبوری اشاره می‌کند و از نیاز به تماشای زیبایی‌ها در حین شب یاد می‌کند. نصیحت‌هایی از پیر مغان درباره توبه و خودنگری می‌آورد و به اهمیت صفای دل و نفس پاک اشاره دارد. در نهایت، شاعر به زیبایی‌های زندگی و ارزش بزم و می‌گویی دعوت می‌کند.
در زیر خرقه شیشه می را نگاه داراین ماه را نهفته در ابر سیاه دار
هوش مصنوعی: شراب را در زیر لباس پرهیز نگهدار و این ماه زیبا را که در ابرهای سیاه پنهان شده است، حفظ کن.
از ریشه بر میار نهال امید راته شیشه ای برای صبوحی نگاه دار
هوش مصنوعی: از ریشه رشد کن و امید را همچون نهالی در ته یک شیشه برای صبحدم حفظ کن.
بی شاهد و شراب شب ماه مگذرانچشمی به روی ساقی و چشمی به ماه دار
هوش مصنوعی: بدر شب با حالتی بیپروا و با نگاهی به ساقی، همزمان به ماه نیز توجه کن. این تصویر نشاندهندهی لذت جستجوی زیبایی‌ها و لذتهای شبانه است.
پیر مغان ز توبه ترا منع اگر کندزنهار گوش هوش به آن خیر خواه دار
هوش مصنوعی: اگر پیر مغان تو را از توبه کردن باز دارد، باید با دقت و توجه به او گوش کنی، زیرا او خیرخواه توست.
بال وپری است نشو و نما را زمین پاکپاس نفس برای دم صبحگاه دار
هوش مصنوعی: وجود بال و پر درختان، نشانه رشد و بالندگی آنهاست. زمین پاک نگهدار نفس، بهویژه برای دم صبح که تجلی دوباره زندگی است.
خودبین شود ز آینه بی غبار، نفسدل را نهفته درته گرد گناه دار
هوش مصنوعی: انسان با نگاه به آینه بینقص، باید به خودبین شدن پرهیز کند و در دلش نکات منفی و گناهان را پنهان نکند.
عرض صفای سینه مده پیش غافلاندرپیش زنگی آینه خود سیاه دار
هوش مصنوعی: سینهات را از صفا و زیبایی به افرادی که غافل هستند نشان نده، زیرا مثل آینهای که دچار زنگزدگی شده، خود را ناپاک نشان میدهی.
ماهی محیط را بسر از خامشی کشیدصائب به بزم باده زبان را نگاه دار
هوش مصنوعی: ماهی محیط را دور از سکوت به گردش درآورد، صائب. در مهمانی شراب، زبانت را نگهدار.