غزل شمارهٔ ۴۷۱۳
هوش مصنوعی: این شعر به تمجید از زیبایی‌ها و ارزش‌های انسانی و اجتماعی می‌پردازد. شاعر از دل و جان خود به مهمان و عزیزانش احترام می‌گذارد و از آنها می‌خواهد که عزت و مقام خود را حفظ کنند. او همچنین به زیبایی و محبوبیت می‌خشد و بر اهمیت حفظ و مراقبت از روابط و احساسات تأکید می‌کند. در نهایت، شاعر از خداوند می‌خواهد تا در سختی‌ها و طوفان‌های زندگی، حافظ دل و احساسات او باشد. این شعر به نوعی دعوت به حفظ حرمت‌ها و زیبایی‌های انسانی در زندگی است.
پیکان یار را به دل و جان نگاه دارتاممکن است عزت مهمان نگاه دار
هوش مصنوعی: عشق و عشقورزی را با تمام وجود در دل نگهدار و تا حد امکان حرمت و احترام مهمان را رعایت کن.
عینک به چشم هر که نهد شیشه دل شودای شوخ چشم،عزت پیران نگاه دار
هوش مصنوعی: هر کسی که عینک به چشم بزند، دلش زود آسیب میبیند. ای چشم شنگول، حرمت و احترام پیران را نگهدار.
رم می کند غزال من از نوشخند گلای غنچه دست خود ز گریبان نگاه دار
هوش مصنوعی: غزال من به خاطر لبخند زیبای گل، از من دور میشود. ای غنچه، لطفاً دست خود را از گریبانم دور نگهدار.
در هر گذر سبیل مکن آبروی خویشای خضر پاس چشمه حیوان نگاه دار
هوش مصنوعی: در هر جایی، آبرو و اعتبار خود را خدشهدار نکن، ای خضر؛ مواظب چشمه حیات باش و آن را حفظ کن.
ای خط مبر طراوت آن روی را تمامیک قطره بهر سیب زنخدان نگاه دار
هوش مصنوعی: ای خط، زیبایی و طراوت آن چهره را خراب نکن. فقط یک قطره از زیباییات را برای سیبهای آن لب نگهدار.
ای سینه صرف صبح مکن آه را تماممدی برای شام غریبان نگاه دار
هوش مصنوعی: ای دل، صبح را بدون آه و درد نگذران، تمام غم و اندوه را برای شب غریبان نگهدار.
صائب مده به دست هوا اختیار دلاین کشتی شکسته ز طوفان نگاه دار
هوش مصنوعی: ای صائب، اختیار دل را به دست باد و طوفان نده. این کشتی شکسته را از طوفان نجات بده و نگهدار.