غزل شمارهٔ ۴۷۱۴
هوش مصنوعی: شاعر در این متن به مشکلات و رنج‌های ناشی از عشق اشاره می‌کند. او از معشوق می‌خواهد که در حق او ظلم نکند و از کارهای سخت و دلخراش پرهیز کند. او نسبت به دردها و آلامی که از عشق و جدایی می‌کشد، به لطافت و مهربانی یادآوری می‌کند و از او می‌خواهد که محبت بیشتری نشان دهد و از بی‌رحمی و ستم خودداری کند. شاعر عشق را نازک و حساس توصیف می‌کند و از معشوق می‌خواهد که به احساسات او احترام بگذارد و او را در این بزم عشق و عاطفه به حال خود رها نکند. در نهایت، او در پی آرامش و دلجویی در رابطه‌ی عاشقانه‌اش است.
از بوسه ظلم بر رخ جانان روا مدارسیلی به روی یوسف کنعان روا مدار
هوش مصنوعی: تجلی عشق و زیبایی را نادیده نگیر و مراقب باش که به آن آسیب نرسانی؛ چرا که دلیلی برای آزار زیباییهای ناب وجود ندارد.
جان چیست تا نثار کنی در طریق عشق ؟این گرد را به دامن جانان روا مدار
هوش مصنوعی: جان چه ارزشی دارد که برای عشق فدا شود؟ این خاک و غبار را به پای محبوب نریز.
در بارگاه عشق مبر زهد خشک راپای ملخ به بزم سلیمان روا مدار
هوش مصنوعی: در محفل عشق، به زهد بیاحساس و بیروح نیاز نیست. ورود موجودات کوچک و بیارزش را در مهمانی بزرگ سلیمان نپذیر.
دستی که دامن تو گرفته است بارهازین بیشتر به چاک گریبان روا مدار
هوش مصنوعی: دستنگهدار که این دستی که دامن تو را گرفته، بارها از این وضعیت بدتر را تجربه کرده و شایسته نیست که آن را به حال خود رها کنی.
چشم مرا که ره به شبستان زلف داشتدر پیچ و تاب خواب پریشان روا مدار
هوش مصنوعی: چشم من که به خاطر زیبایی موی تو در خواب و رویا گرفتار شده، بیدلیل و بیملاحظه نگردان.
در قتل من لبان می آلود خویش رازین بیش در شکنجه دندان روا مدار
هوش مصنوعی: در هنگام کشتن من، لبهایت را به خون آغشته نکن و بیش از این در عذاب دادن من سنگدل نباش.
احرام طوف دامن پاک تو بسته استخون مرابه خار مغیلان روا مدار
هوش مصنوعی: ای دامن پاک تو، همچون احرامی است که مرا در طواف خود گرفته و از این رو، من را به خاطر خونم به خارهای مغیلان مبتلا نکن.
ای عشق، بی گناه چو یوسف دل مراگاهی به چاه و گاه به زندان روا مدار
هوش مصنوعی: ای عشق، تو که بیگناهی و مانند یوسف، دل مرا گاهی به چاه و گاهی به زندان نبر.
بگشای چشم من چو فکندی سرم به تیغزین بیش ظلم برمن حیران روا مدار
هوش مصنوعی: چشمانم را باز کن، زیرا وقتی که سرم را به تیغ میسپاری، دیگر بیشتر از این بر من ظلم نکن و در حیرتم نگذار.
واکن گره ز غنچه دل از نسیم لطفاین عقده را به ناخن و دندان روا مدار
هوش مصنوعی: دل را همچون غنچه ای تصور کن که باید باز شود. نسیم لطف به آن میوزد و میتواند کمک کند تا این غنچه شکوفا شود. اما این کار را نباید به زور یا با بیحوصلگی انجام داد؛ بلکه باید با آرامش و محبت پیش رفت تا دل به آرامی باز شود.
بر عاجزان ستم نه طریق مروت استبر دوش درد، منت درمان روا مدار
هوش مصنوعی: بر انسانهای ضعیف ظلم نکن، زیرا این کار نشانهی جوانمردی نیست. بر افرادی که در رنج و درد هستند، منت نگذار و از آنها انتظار نداشته باش که شکرگذار باشند.
در بزم باده راه مده هوشیار رااین خار خشک را به گلستان روا مدار
هوش مصنوعی: در مجالس نوشیدن، به افراد هوشیار اجازه ندهید، چرا که نباید کسی را که میتواند افکارش را درست بسنجد، به جایی ببرید که مناسب نیست و در آنجا نتواند خوشیها را تجربه کند.
از شور عشق، داغ مرا تازه روی کندلجویی مرا به نمکدان روا مدار
هوش مصنوعی: از شوق عشق، زخمهایم را تازه کن و در دلجویی از من، مرا با آزردگی بیشتر مواجه نکن.
عیش جهان ز گریه من تلخ می شوداین شمع را به هیچ شبستان روا مدار
هوش مصنوعی: زندگی در این دنیا به خاطر گریه و غم من تلخ و ناخوشایند میشود؛ بنابراین، این شمع را در هیچ مکانی نگذارید که زینتبخش آنجا باشد.
صائب ز قید عقل دل خویش را برآراین طفل شوخ را به دبستان روا مدار
هوش مصنوعی: دل خود را از محدودیتهای عقلانی رها کن و به این کودک بازیگوش نگذار، که او را به مدرسه بفرستی.