غزل شمارهٔ ۴۷۲۷
هوش مصنوعی: این شعر در ستایش زیبایی و جذابیت معشوق سروده شده است. شاعر به توصیف ویژگی‌های چشم و زلف معشوق می‌پردازد و آنها را از زیبایی‌های طبیعی مانند غزال و سبزه سبزتر و دلنشین‌تر می‌داند. همچنین، شاعر به تعبیراتی درباره بی‌گناهی و عشق پرداخته و نشان می‌دهد که در مقابل زیبایی معشوق، هرچند ظلم و کینه‌ای در دنیا وجود دارد، اما عشق واقعی و نگاه عاشقانه او همیشه برتری دارد. در نهایت، شاعر خود را در وضعیت آسیب‌پذیری و دل‌شکستگی توصیف می‌کند و از آن می‌گوید که حتی در سختی‌ها نیز عشق او را تسلی می‌دهد.
ای چشمت از غزال ختن خوش نگاه تراز روز عاشقان شب زلفت سیاه تر
هوش مصنوعی: چشمانت زیباتر از زیبایی‌های غزالهای ختن و جذابتر از روز عاشقان است، و شب زلفت تاریکتر از سیاهی شب است.
از خط سبز اگر چه شد حسن مهربانحسن توشد ز سبزه خط دلسیاه تر
هوش مصنوعی: اگرچه خط سبز زیبایی را به تصویر میکشد، اما زیبایی و محبت تو از آن هم بیشتر است و دل من را به شدت تحت تاثیر قرار می‌دهد.
سیر غزال اگر چه مقید به راه نیستاز چشم وحشی توبود سر به راه تر
هوش مصنوعی: اگرچه غزال به مسیر خاصی پایبند نیست، اما دیدن آن از چشم یک شکارچی، آن را به سوی راهی مشخص هدایت می‌کند.
دربارگاه رحمت و دیوان عفو تولرزانترست هرکه بود بیگناه تر
هوش مصنوعی: در نزدگاه رحمت و بخشش تو، هر کس که بی گناهتر است، بیشتر در هراس و لرز قرار دارد.
در یوزه نگه کنی از دیده های دامآهو ندیده ام ز تو عاشق نگاه تر
هوش مصنوعی: ای کاش میتوانستم به تو نگاه کنم، چون هیچگاه در چشمان کسی، زیبایی و عشق را مانند نگاه تو ندیدهام.
هر چند روزگار ستمکار و کینه جوستچشم ستمگر تو بود کینه خواه تر
هوش مصنوعی: اگرچه زمانه پر از ظلم و کینه است، تو خود به مراتب کینهتوزتر و ستمگرتر هستی.
صائب دل شکسته من در بساط خاکاز مرغ پر شکسته بود بی پناه تر
هوش مصنوعی: دل شکسته من در میان خاک و غم، از پرندهای که پرهایش را شکسته و بیپناه است، بیپناهتر به نظر میرسد.