غزل شمارهٔ ۴۹۵۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و شوق می‌پردازد. شاعر از زیبایی معشوق و تأثیر آن بر خود می‌گوید. عشق او مانند شراب است که روح را سرمست می‌کند و زیبایی چهره معشوق مانند گل است. شاعر همچنین به حالاتی از جنون و شوریدگی اشاره می‌کند که در پی تماشای معشوق به وجود می‌آید. عشق به نوعی باعث شده که عاشق از خود بی‌خود شود و در مقایسه با زیبایی معشوق، سایر زیبایی‌ها برایش بی‌معنا و کم‌اهمیت به نظر برسد. در پایان، شاعر به زیبایی روز و خون‌فشانی صبحی اشاره می‌کند که این عشق را توصیف می‌کند.
به جوش آرد شراب شوق را رخسار گلگونشگریبان می درد خمیازه از لبهای میگونش
هوش مصنوعی: شوق و هیجان شراب عشق در چهره زیبای او نمایان است و لبهایش با رنگی زیبا، همچون خمیازهای از سر نشاط، تماشایی است.
اگر ذوق تماشای خودآن مغرور دریابدکه می آرد دگر از خانه آیینه بیرونش ؟
هوش مصنوعی: اگر آن عاشق خودپسند لذت تماشای خود را درک کند، دیگر چه دلیلی دارد که از خانه آینه بیرون بیاید؟
در آن وادی که من چون سیل فارغبال میگردمز چشم آهوان دایم نظر بندست مجنونش
هوش مصنوعی: در آن سرزمین که من مانند سیل آرام و بیخیال حرکت میکنم، چشمان آهوان همواره به دنبال مجنونش هستند.
دگر عاشق به شیرین کاری صنعت چه دل بندد؟که شیرین دهان تیشه فرهاد ازخونش
هوش مصنوعی: عاشقها چگونه میتوانند به زیبایی‌ها و هنر شیرینزبانها دل ببندند، وقتی که شیرین، با لبهای شیرین خود، دل فرهاد را با درد و خون آغشته کرده است؟
چنان قالب تهی کرده است صائب ازتماشایشکه همچون صبح صادق برسفیدی می زند خونش
هوش مصنوعی: صائب به قدری تحت تأثیر زیبایی محبوبش قرار گرفته است که مانند صبح روشن، رنگ صورتش با خونش، نمایان شده است.