غزل شمارهٔ ۴۹۷۲ - صائب

عندلیبی که به دل هست ز غیرت خارشنفس صبح قیامت دمد از منقارش

از بهار چمن افروز چه گل خواهد چید؟می پرستی که نباشد به گرو دستارش

دست از پرورش شاخ امل کوته دارکاین نهالی است که باشد گره دل بارش

گلشنی را که بود دیده گلچین در پیمژه بر هم نزند خار سر دیوارش

حاصل نعمت دنیا همه زرق است و فریباین درختی است که پوچ است سراسر بارش

کیست امروز درین باغ بغیر از صائب ؟عندلیبی که چکد خون دل از منقارش