غزل شمارهٔ ۵۰۷۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خود و احساساتش صحبت می‌کند. او به مانند سپند (ماده‌ای که در آتش سوزانده می‌شود) از جایش تکان نمی‌خورد و در عوض، با نوای خود آتش می‌زند و به محفل حال و هوایی خاص می‌بخشد. او از مطرب بلندنوا و قدرت موسیقی‌اش یاد می‌کند که نمی‌تواند همانند نی، فریادی برآورد و در تلاش است تا احساساتش را از طریق موسیقی ابراز کند. همچنین، او از بی‌کسی و تلاش برای یافتن ساقی‌اش در این جهان گلایه می‌کند و بیان می‌کند که هیچ‌کس به فریادش نمی‌رسد، بنابراین خود به رقص و شادی می‌پردازد. در نهایت، شاعر به صدا و موسیقی‌اش اشاره می‌کند که مشابه نوای بهار است و نشان‌دهنده شور و شوق درونیش است.
از جا نمی روم چو سپند از نوای خویشآتش زنم به محفل و باشم به جای خویش
هوش مصنوعی: من تغییر مکان نمیدهم همانند درخت سپند، و با صدای خود آتش میزنم در جمع و در همان مکان خودم باقی میمانم.
زان مطرب بلندنوا در ترانه امچون نی نمی زنم نفسی بر هوای خویش
هوش مصنوعی: از آن مطرب با صدای بلند در ترانهام، مثل نی نمیزنم، یعنی نتوانستهام نفس عمیقی برای خودم بزنم.
زان ساقی خودم که نیابم درین جهانمردی سزای باده مردآزمای خویش
هوش مصنوعی: از ساقیای که خودم را بیدار می‌کند، در این دنیا هیچ مردی را نمیشناسم که لایق بادهی استحقاق و آزمایش خودم باشد.
چون نیست هیچ کس که به فریاد من رسدخود رقص می کنم چو سپند از نوای خویش
هوش مصنوعی: زمانی که هیچ کس نیست تا به من کمک کند، خودم به شادی میرقصم و مانند سپندی که بر اساس لحن خودش میرقصد، به زندگی ادامه میدهم.
صائب من آن بلند نوایم که می زنمدربرگریز جوش بهار از نوای خویش
هوش مصنوعی: من کسی هستم که در صدای بلند و زیبا با نوای خاص خود، شور و شوق بهار را به گوش میرسانم.