غزل شمارهٔ ۵۰۷۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق درونی و نوعی خودکفایی در زندگی می‌پردازد. او از تلاش برای یافتن آرامش و استقلال صحبت می‌کند و بیان می‌کند که به بهار و زیبایی‌های ظاهری نیاز ندارد. با مقایسه خود با خضر، شخصیتی اسطوره‌ای که به آب زندگی دسترسی دارد، می‌گوید که به دنبال منبعی درون‌زا است. شاعر در میان دنیای پر هرج و مرج به صفا و بی‌ادعایی درونی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها با خداوند ارتباط دارد و برای خوشبختی‌اش نیازی به تأیید دیگران ندارد. او همچنین بیان می‌کند که در دنیای خود، آرامش و شادی را از وجود خودش و هنرهایش می‌گیرد، حتی اگر از باغ و طبیعت دور باشد.
تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویشچون گردباد محو کنم نقش پای خویش
هوش مصنوعی: تا زمانی که بیهویت و بینشان نفس میکشم، میخواهم مانند یک گردباد، رد پای خود را از بین ببرم و محو کنم.
مستغنی از بهارم وآسوده ازخزاندر دشت ساده دل بی مدعای خویش
هوش مصنوعی: من از بهار نیاز ندارم و از خزان نیز نگران نیستم، در دشت بیادعا و ساده دل خودم آرامش دارم.
خلوتگهم ز بکر معانی است پرزحورآماده است جنت من درسرای خویش
هوش مصنوعی: در اینجا به مکانی اشاره شده است که از مفاهیم ناب و بکر پر شده و با زحمت بسیاری آمادهسازی شده است. همچنین، به بهشتی که در خانه خود دارد، اشاره شده که نشاندهندهی آرامش و زیبایی‌های درونی آن مکان است.
ازآب زندگی نکشم منت حیاتچون خضر،سبزم از سخن جانفزای خویش
هوش مصنوعی: من از آب زندگی در انتظار نعمت حیات نیستم، بلکه مانند خضر، زندگیام را از کلام دلنواز خودم میسازم و شکوفا میکنم.
رد و قبول خلق به یک سو نهاده امیکروی ویک جهت شده ام با خدای خویش
هوش مصنوعی: من توجهی به نظرات مردم ندارم و تمام تمرکز و جهتگیریام را به سوی خدای خود معطوف کردهام.
ساکن زآرمیدگی من بود زمینگردون ز جا رود چو درآیم زجای خویش
هوش مصنوعی: زمین به خاطر آرامش من ثابت است و وقتی از جای خود برخیزم، به حرکت در میآید.
صائب مرا به باغ وبهار احتیاج نیستصد باغ دلگشاست مرا از نوای خویش
هوش مصنوعی: من به باغ و بهار نیازی ندارم، چون صدای دلنشین خودم برایم مانند یک باغ زیباست و مرا شاد می‌کند.