غزل شمارهٔ ۵۲۴۴
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و تمرکز دل بر معشوق است. شاعر بیان می‌کند که دلش به جاهای زیادی مشغول است، اما وقتی به معشوق می‌رسد، تمام توجه و فکرش به او معطوف می‌شود. آن‌چه که مهم است، عشق است که انسان را از دنیای مادی دور می‌کند و هرگز نمی‌گذارد به چیزهای بی‌ارزش دنیا مشغول شود. شاعر همچنین به تأثیر عشق بر دل و نفس اشاره می‌کند و می‌گوید که هر لحظه عشق می‌تواند زیبایی‌های جدیدی را نشان دهد. در نهایت، کسی که به فکر آخرت و اندیشه‌های معنوی است، از دغدغه‌های دنیوی رها می‌شود.
من که هرپاره دلم هست به صد جا مشغولبادل جمع شوم چون به تو تنها مشغول
هوش مصنوعی: من که قلبم در هر گوشهای درگیر و مشغول است، وقتی به تو میرسم، همهی آن مشغولیتها را فراموش میکنم و فقط به تو فکر میکنم.
خدمت دور به نزدیک نمی فرماینداهل دل را نکند عشق به دنیا مشغول
هوش مصنوعی: اهل دل به کسانی که در عشق به دنیا گرفتار هستند، اجازه نمیدهند که به آنها نزدیک شوند و محبت حقیقی را در خدمت به دیگران نمییابند.
ماند از جلوه بی قیمت یوسف محرومهرکه درقافله گردید به سودا مشغول
هوش مصنوعی: هر کسی که در بازار دنیا مشغول خرید و فروش و تبادل است، از زیبایی و ارزش واقعی یوسف (نماد زیبایی و فضیلت) محروم میماند.
ماند چون آینه در دایره حیرانیهرکه از ساده دلی شد به تماشا مشغول
هوش مصنوعی: هر کس که به سادگی دل، مشغول تماشا شود، مانند آینه ای در حلقه ای از حیرت باقی میماند.
قسمت دیده ز هر عضو جدا می گیرمبه تماشای توام بس که سراپا مشغول
هوش مصنوعی: هر کدام از اعضای بدنم را به خاطر تماشای تو از هم جدا میکنم، چرا که تمام وجودم به تو مشغول است.
هر نفس عشق دو صد نقش بدیع انگیزدتا نگردد به خود آن آینه سیما مشغول
هوش مصنوعی: هر لحظه عشق نقشهای تازهای میآفریند تا اینکه آن آینه، که تصویر چهره است، به خود مشغول نشود.
می شود صائب از اندیشه دنیا فارغشد دل هر که به اندیشه عقبی مشغول
هوش مصنوعی: انسان می‌تواند از فکر و دغدغه‌های دنیایی رهایی یابد، اگر دلش به فکر زندگی آخرت مشغول باشد.