غزل شمارهٔ ۵۲۸۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساس بی‌اختیاری و سرنوشت ناخواسته‌اش را بیان می‌کند. او خود را همچون مهره‌ای در دستان روزگار می‌بیند که درگیر چرخش زمان است و در پی حوادث زندگی، دچار لرزش و اضطراب شده است. او به عدم کنترل بر زمان و عمرش اشاره می‌کند و حسرتش را نسبت به زندگی از دست رفته ابراز می‌کند. شاعر همچنین به زخم‌های عاطفی و اندوه‌هایش که ناشی از شکست‌ها و ناامیدی‌هاست، اشاره کرده و می‌گوید که در پی زیبایی‌ها و آرزوهایش شکست خورده است. او در نهایت اقرار می‌کند که در عشق و آرزوهایم به رغم ناکامی‌ها، همچنان شجاع و بی‌پروا باقی مانده است.
در نمود نقش‌ها بی‌اختیار افتاده‌اممهره مومم به دست روزگار افتاده‌ام
هوش مصنوعی: در زندگی مانند یک مهره مومی هستم که به دست سرنوشت و روزگار افتاده‌ام و بدون اختیاری در نمایش و حرکتهای زندگی قرار دارم.
ز انقلاب چرخ می‌لرزم به آب روی خویشجام لبریزم به دست رعشه‌دار افتاده‌ام
هوش مصنوعی: از حرکت چرخ فلک، من به شدت به خودم می‌لرزم. مانند جامی پر از آب در دست لرزانم که در حال افراز است.
نیست دستی بر عنان عمر پیچیدن مراسایه سروم به روی جویبار افتاده‌ام
هوش مصنوعی: من هیچ کنترلی بر روی زمان زندگیام ندارم و همچون سایهای در کنار جویبار افتاده‌ام.
چون نگردد داغ حسرت فلس بر اندام مناز محیط بیکران در چشمه‌سار افتاده‌ام
هوش مصنوعی: هنگامی که حسرت و درد ناشی از فقدان در وجود من نماند، از دنیای وسیع به مانند چشمهای کوچک، رنج میبرم.
دیده‌ام در نقطه آغاز انجام فناچون شرر در جان‌فشانی بی‌قرار افتاده‌ام
هوش مصنوعی: در ابتدای نابودی، پا بر زمین گذاشتهام و مانند یک شراره، در دل آشفتگی و بیقراری غرق شدهام.
هرکه بردارد مرا از خاک اندازد به خاکمیوه خامم به سنگ از شاخسار افتاده‌ام
هوش مصنوعی: هر کسی که من را از زمین برمیدارد، مجدداً به خاک میافکند؛ من مانند میوهای نارس از درخت افتاده‌ام و به سنگی برخورد کردهام.
بر لب بام خطر نتوان به خواب امن رفتدر بهشتم تا ز اوج اعتبار افتاده‌ام
هوش مصنوعی: نمیتوان در حالی که در نقطهای خطرناک هستی، احساس آرامش کرد. من از مرتبهای بالا به پایین افتاده‌ام و حالا در بهشت خودم هم نمیتوانم احساس امنیت داشته باشم.
دست موج از زخم دندان گهر نیلی شده استتا من از دریای هستی برکنار افتاده‌ام
هوش مصنوعی: دست امواج دریا به خاطر زخم دندانهای مروارید مانند، تغییر رنگ داده است؛ زیرا من از دنیای هستی و زندگی دور افتاده‌ام.
هیچ کس حق نمک چون من نمی‌دارد نگاهداده‌ام حاصل اگر در شوره‌زار افتاده‌ام
هوش مصنوعی: هیچکس مانند من حق ندارد که به وفاداری خود اشاره کند؛ حتی اگر حاصل کارم در جایی بیثمر و بیفایده باشد.
خنده گل در رکاب چشم خونبار من استگریه‌رو هرچند چون ابر بهار افتاده‌ام
هوش مصنوعی: خندهی گل در کنار چشمان دلbroken من وجود دارد، هرچند که من همچون باران بهاری در حال گریهام.
تارو پود هستی من جامه فانوس نیستمن همان نورم که بیرون زین حصار افتاده‌ام
هوش مصنوعی: وجود من مانند یک پوشش یا جامه نیست که محدود به این دنیا باشد؛ من همان نوری هستم که فراتر از این مرزها و محدودیتها قرار دارد.
خواری و بی‌قدری گوهر گناه جوهری استنیست جرم من اگر در رهگذار افتاده‌ام
هوش مصنوعی: پستی و بیارزشی مانند سنگ قیمتی است که گناهی ندارد، پس اگر در مسیر زندگی به زمین افتاده‌ام، این تقصیر من نیست.
نیست غیر از ساده‌لوحی خط پاکی در جهانمن چو طفلان در پی نقش و نگار افتاده‌ام
هوش مصنوعی: در دنیایم فقط سادهدل بودن و بیپردهگویی وجود ندارد و مانند کودکان که به دنبال زیبایی‌ها و طرحها هستند، من نیز به دنبال آنچه عشق و زیبایی نامیده میشود، میگردم.
نیست صائب بی‌سرانجامی مرا مانع ز عشقگرچه بد نقشم ولی عاشق قمار افتاده‌ام
هوش مصنوعی: من از بی‌سرانجامی عشق هراسی ندارم، هرچند که چهرهام زشت است، اما همانند یک قمارباز به عشق روی آوردهام.