غزل شمارهٔ ۵۲۹۱
هوش مصنوعی: این شعر به احساساتی عمیق و تجربیات شاعر در سفر اشاره دارد. شاعر با بیان نمادین و استعاری از ناراحتی‌ها و چالش‌ها در دل و سفر خود می‌گوید. او از عود و عطر خوشی که آورده سخن می‌گوید و تمایز بین زیبایی و زشتی را یادآوری می‌کند. شاعر به نوعی از غم و شادی در زندگی، و همچنین به نظرها و حسادت‌های دیگران می‌پردازد. در نهایت، او با اشاره به دیدنی‌ها و زیبایی‌های سفر خود از سرزمین‌های مختلف به شکوه و قدرت زندگی و طبیعت اشاره می‌کند.
ناف سوز لاله داغ مشکسود آورده امچون کنم در خانه دل آنچه بود آورده ام
هوش مصنوعی: من با درد و رنجی که از داغ لاله به جان دارم، به خانه دل آمدهام و همه آنچه را که بود، با خود آوردهام. حالا چگونه میتوانم با این دل پر از غم و اندوه زندگی کنم؟
از سفر می آیم و لخت جگر دارم به بارمجمر خود را بشارت ده که عود آورده ام
هوش مصنوعی: از سفر برگشتهام و قلبم پر از عشق و احساسات عمیق است. به دیگران بگو که هدیهای خوشبو و دلنشین آوردهام.
گوهرم را چون به سنگ بی تمیزی نشکندآب مروارید در چشم حسود آورده ام
هوش مصنوعی: گوهری که دارم را مانند سنگ بیارزش نمیشکنند؛ چون آب مروارید را در چشم حسود به همراه آوردهام.
چون نگردد اشک نومیدی به گرد چشم منرونمای آتش بی دود دود آورده ام
هوش مصنوعی: وقتی که اشک ناامیدی من به دور چشمم نگردد، نشان از آتش سوزانی است که بیدود به همراه آوردهام.
ای زمین هند آیین برومندی ببنداز صفاهان دیده ای چون زنده رود آورده ام
هوش مصنوعی: ای سرزمین هند، مجسمهی زیبایی را از صفاهان بگیر که مانند زندهرود، چشمهایت را پر از زندگی کردهام.
جراتی گو داری ای بلبل قدم درپیش نهصائبا را بر سر گفت و شنود آورده ام
هوش مصنوعی: ای بلبل، اگر جرات داری، جلو بیا و صحبت کن. من حرفی برای گفتن دارم که به صائبا برسانم.