غزل شمارهٔ ۵۳۵۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان درد و رنج ناشی از آسیب‌های عاطفی و جسمی می‌پردازد. او از زخم‌هایی صحبت می‌کند که به شدت دل را آزرده و در سینه‌اش نقش بسته‌اند. هر جا که نفس می‌کشد، زخم‌ها به او یادآوری می‌شود و این درد، به خنده‌ای بی‌معنی در میان دوستان تبدیل می‌شود. شاعر احساس می‌کند که هیچ چاره‌ای جز تحمل این زخم‌ها ندارد و اشاره به اینکه هر گزافه‌گویی یا شکوه، قادر به تسکین این درد نیست. او در نهایت به تصویری از رنج و زخم‌های عمیق خود می‌رسد که به شدت او را می‌آزارد.
جامه ای می خواست دل بر قامت رعنای زخمآخر آمد ناوک اوراست بر بالای زخم
هوش مصنوعی: تکهای از لباس زیبا به دلی شایسته و معصوم تعلق داشت، اما سرانجام تیر عشق بر قلب او نشسته و زخم عمیقی را به یادگار گذاشته است.
در حریم سینه ام هر جا نفس پا می نهدکاروان زخم افتاده است بر بالای زخم
هوش مصنوعی: در دلم هر جا که نفسی جای پا میگذارد، کاروانی از زخم‌ها به روی زخم‌های دیگر نشسته است.
خنده بیدردی است در آیین ماتم دوستانمی کشد آخر مرا این خنده بیجای زخم
هوش مصنوعی: خنده بدون درد در مراسم سوگواری دوستان، در نهایت باعث آزار و رنجش من می‌شود. این خنده ناحق به زخم‌های من اضافه می‌کند و مرا بیشتر آزار میدهد.
غیر حرف شکوه مرهم نیارد بر زبانناوک او اگر زند انگشت بر لبهای زخم
هوش مصنوعی: تنها حرف شکایت میتواند مرهمی بر دردها باشد، و اگر آن زخم وجود داشته باشد، حتی آرامش لبها نیز نمیتواند تسکینی برای آن باشد.
می شود بر دست من هر داغ گردابی ز خونآستین هر گه کشم بر چشم خونپالای زخم
هوش مصنوعی: هر بار که داغی بر دستانم مینشیند و آستینم به خون آغشته می‌شود، چشمانم به زخم‌هایی که خونین شدهاند مینگرد.
گشته ام صائب خلاص از دستبرد بیغمیتا کشیده تیغ او بر سینه ام طغرای زخم
هوش مصنوعی: من از آسیب‌های بیاحساسی رهایی یافتهام، اما اکنون زخم تیغ او بر سینهام نمایان است.