غزل شمارهٔ ۵۷۴۵ - صائب

به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنمتمام چشم ز شوق فنای خویشتنم

ره گریز نبسته است هیچ کس بر مناسیر بند گران وفای خویشتنم

به بی نیازی من ناز می کند همتتوانگر از دل بی مدعای خویشتنم

ز دستگیری مردم بریده ام پیوندامیدوار به دست دعای خویشتنم

به پاره دل خود می کنم چو غنچه مداررهین منت برگ و نوای خویشتنم

چرا ز غیر شکایت کنم، که همچو حبابهمیشه خانه خراب هوای خویشتنم

سفینه در عرق شرم من توان انداختز بس که منفعل از کرده‌های خویشتنم

ز بند خصم به تدبیر می توان جستنمرا چه چاره که زنجیر پای خویشتنم

گرفت تاج زر از آفتاب شبنم و منهمان ز پستی طالع به جای خویشتنم

به جای خویش نبودم چو جابجا بودمکنون که در همه جایم به جای خویشتنم

به اعتبار جهان نیست قدر من صائبعزیز مصر وجود از نوای خویشتنم