غزل شمارهٔ ۵۷۴۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به عشق و زیبایی معشوقش اشاره می‌کند. او نمی‌خواهد به خاطر عشقش دلش را سیاه کند یا از حزن بگوید. با احساساتی پر از رنگ و زندگی، به زیبایی صورت معشوق اش اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌تواند به راحتی از او چشم بپوشد. او نگران است که مبادا با یک نگاه، تمام عمرش به این نگاه محدود شود و از طرفی نیز از درخواست ترحم و توجه به خود سخن می‌گوید. در نهایت، او به توانایی ابراز احساسات خود اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر قادر به آه کشیدن هم باشد، می‌خواهد این کار را با احتیاط و سنجیدگی انجام دهد.
چگونه پیش رخ نازک تو آه کنمدلم نمی‌دهد این صفحه را سیاه کنم
هوش مصنوعی: نمیتوانم در مقابل چهره زیبا و دلفریب تو نالهکنم، زیرا دلم اجازه نمی‌دهد که این صفحه را با غم یا ناراحتی پر کنم.
نه آه بر لب و نه گریه در نظر دارمچسان نگاه بر رخسار صبحگاه کنم
هوش مصنوعی: من نه آهی بر لب دارم و نه اشکی برای ریختن در چشمانم. چگونه میتوانم به چهرهی صبحگاه بنگرم؟
هزار رنگ گل داغ در بغل دارمنه لاله‌ام که همین صفحه‌ای سیاه کنم
هوش مصنوعی: من هزاران رنگیم همچون گل، دلی پر از عشق و التهاب دارم و نه کسی هستم که فقط بخواهم غم و اندوه خود را به نمایش بگذارم.
دوبار به رخ او دیدن از مروت نیستتمام عمر چو آیینه یک نگاه کنم
هوش مصنوعی: اگر در تمام عمر، فقط یک بار او را مانند آینه نگاه کنم، دیدن دوبارهاش از انصاف به دور است.
مرا به گوشه چشم ترحمی دریابکه نیست طاقت آنم که نیم آه کنم
هوش مصنوعی: لطفاً با نگاهی مهربانانه به من نگاه کن، چون من قدرت تحمل غم و اندوه را ندارم و حتی نمیتوانم آهی از ناراحتی بکشم.
به سد آهن اگر کار آه من افتدبه نیم آه برابر به خاک راه کنم
هوش مصنوعی: اگر آه من به دیوار آهنی برسد، با نیمی از آهام، آن را بر خاک میزنم.