غزل شمارهٔ ۵۷۹۳
هوش مصنوعی: این شعر به ابراز درد و احساسات شاعر در مورد از دست دادن یاری و نعمت‌ها و زیبایی‌های زندگی‌اش می‌پردازد. شاعر از ناامیدی و پژمردگی خود سخن می‌گوید و به تصویر می‌کشد که چگونه شرایط سخت روزگار باعث شده‌اند تا همه چیز زیبا و امیدبخش که در گذشته داشت، از دست برود. او به یادآوری خاطرات شیرین و عشق و آرامشی که در زندگی‌اش وجود داشته، می‌پردازد و حالا احساس می‌کند که تحت فشار زمان و حوادث، همه چیز را از دست داده است. در نهایت، شاعر از فقدان عقل، صبر و آرامش که پیشتر داشت، غمگین است.
از دست رفت دامن یاری که داشتمسیماب شد شکیب و قراری که داشتم
هوش مصنوعی: یاری که در کنارم بود و به او دل داشتم، اکنون از دست رفته و آرامش و تحملی که داشتم، به کلی نابود شده است.
برق فنا کجاست که از مشت خار مندامن فشان گذشت بهاری که داشتم
هوش مصنوعی: برقِ زندهگی کجاست که از دست مجروح من، فصل بهاری که داشتم، کنارهگیری کرد؟
غایب شد از نظر به نفس راست کردنیدر پیش چشم خویش شکاری که داشتم
هوش مصنوعی: او از دید من ناپدید شد و برای خود یک چیز جالب را شکار کرد که همیشه در چشم من بود.
برخاک ریخت ناشده شیرین ازو لبیاز برگریز حادثه باری که داشتم
هوش مصنوعی: از خاکی که شیرینی آن هنوز بر زمین نریخته، لبانی برمیخیزند که به یاد وقایع تلخ و شیرینی که تجربه کردهام، سخن میگویند.
در زنگ غوطه زد ز تریهای روزگارآیینه تمام عیاری که داشتم
هوش مصنوعی: در تلخیها و سختیهای زندگی، دیگر نتوانستم آن تصویر روشنی که از خود داشتم را ببینم.
صد گلشن خلیل در آتش نهفته داشتدر سینه داغ لاله عذاری که داشتم
هوش مصنوعی: در دل خود عشق و احساساتی شگفتانگیز و عمیق را پنهان کردهام، همانند باغی پر از گل، که در آتش اشتیاق و دلتنگی سوزان است.
از چشم شور خلق میان محیط شدزین بحر بیکنار کناری که داشتم
هوش مصنوعی: به خاطر حسادت و بدحالی مردم، من از آن دنیای آرام و بیدغدغهای که داشتم دور شدم.
از شورش زمانه مرا داشت بیخبرزان چشم نیم مست خماری که داشتم
هوش مصنوعی: من درگیر مشکلات و ناپایداریهای زمانه بودم، اما از آنها بیخبر بودم و فقط غرق در چشمان نیمی مست و حالتی شاداب بودم که داشتم.
داغم که صرف سوخته جانی نگشت و مرددر سینه همچو سنگ شراری که داشتم
هوش مصنوعی: دلم آتش گرفته و این سوختگی باعث نشده که کسی متوجه حال بد من شود. درونم همچون سنگی سخت و سوزان، یک شعله شعلهور دارم.
چون آسیا به باد فنا داد هستیماز گردش زمانه دواری که داشتم
هوش مصنوعی: زمانی که آسیا در دست باد نابود شد، من نیز از تغییرات و چرخشهای زمان به یادگار چیزی ندارم.
بی آب کرد گوهر دریا دل مرااز تنگنای چرخ فشاری که داشتم
هوش مصنوعی: من از فشارهای سختی که در زندگی تحمل کردم، دل و احساساتم مانند گوهری در دریا از آب خالی شده است.
شد شسته از نظاره آن لعل آبداربر دل ز روزگار غباری که داشتم
هوش مصنوعی: با دیدن آن گوهر درخشان، دل من که از غبار روزگار آلوده بود، پاک و زلال شد.
صائب فدای جلوه آن شهسوار شدعقل و شکیب و صبر و قراری که داشتم
هوش مصنوعی: عقل و آرامش من فدای زیبایی و جاذبهی آن دلبر شده است.