غزل شمارهٔ ۵۸۸۴ - صائب

ما تلخی جهان به رخ تازه می کشیماین زهر را زیاده ز اندازه می کشیم

محتاج اشک ما نبود آب و رنگ حسناز سادگی به چهره گل غازه می کشیم

آشفتگی است لازم جمعیت حواسبیجا ز چرخ منت شیرازه می کشیم

افسرده است مستی ما چون خمار ماما جام را به تلخی خمیازه می کشیم

از گل هزار حلقه رنگین درین چمندر گوش عندلیب ز آوازه می کشیم

می سوزد از شفق نفس خونچکان ماتا همچو صبح یک نفس تازه می کشیم

بیشی کمی است شوق چو افتاد بی شماردریا کشیم و باده به اندازه می کشیم

چون بلبل دراز نفس منت بهارصائب درین چمن پی آوازه می کشیم