غزل شمارهٔ ۵۸۸۵

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر بیان می‌کند که به خاطر عشق و محبتی عمیق، از دنیا و حوادث آن دور است. او به صبر و تحمل خود اشاره می‌کند و خود را مانند خضر (پیامبر) تشنه آب زندگی می‌داند. در حالی که دیوانه‌وار به زلف یار خود وابسته است، به هیچ چیز دیگری توجه ندارد. شاعر از احساسات درونی و بی‌تابی خود حرف می‌زند و می‌گوید که باوجود مشکلات، همچنان در جستجوی آرامش و سایه‌ای از قناعت است. او با تصاویری از گل و بوستان، سادگی و بی‌خبری از دنیا را به تصویر می‌کشد و اظهار می‌کند که زندگی‌اش بدون یاد خدا بی‌معناست. در نهایت، او به صلح و آرامش درونی دست یافته و از زندگی خود حسابی نمی‌کند.