غزل شمارهٔ ۶۰۵۰
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق و ارتباط عاطفی اشاره می‌کند. او از محبوبش می‌خواهد که اگر می‌خواهد با او هم‌آغوش شود، نباید او را آزرده خاطر کند. احساس او از عشق به شدت عمیق است و نمی‌تواند جریحه‌دار کردن احساساتش را تحمل کند. او به سردی محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که این سردی نمی‌تواند مانع عشق و احساسات او شود. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که با افزایش سن، خاطرات و احساساتش نیز تغییر نکرده و اگر محبوبش بخواهد، قطعاً نمی‌تواند او را فراموش کند. در کل، غزل درباره شدت عشق و چالش‌های آن است.
گر تو ای سرو روان خواهی هم آغوشم شدناز مروت نیست اول رهزن هوشم شدن
هوش مصنوعی: اگر، ای سرو زیبای من، میخواهی با من پیوند برقرار کنی، این کار از روی جوانمردی نیست، چرا که ابتدا باید مرا فریب دهی و خود را به من نزدیک کنی.
برگ عیش من نخواهد جز کف افسوس بودگر به این شرم و حیا خواهی هم آغوشم شدن
هوش مصنوعی: اگر میخواهی که با من صمیمی شوی، تنها حسرت و اندوه نصیبم خواهد شد، چرا که من جز این زندگی نمیخواهم.
روی گرم عشق خونم را به جوش آورده استکی تواند سرد مهری مانع جوشم شدن؟
هوش مصنوعی: عشق به شدت در وجودم شعلهور شده و احساس شور و شوقی در من ایجاد کرده است. آیا کسی میتواند مانع این احساسات قوی من شود؟
اینقدر استادگی ای سنگدل در کار نیستمی تواند جلوه ای غارتگر هوشم شدن
هوش مصنوعی: صبور بودن تو، ای دل سنگی، در کار چندان تحسینبرانگیز نیست، زیرا کسی که دلش به غارتگری مشغول است، میتواند به راحتی خود را نشان دهد.
صبح بیداری شود گفتم مرا موی سفیدمن چه دانستم که خواهد پنبه گوشم شدن
هوش مصنوعی: صبح که بیدار شدم، به خودم گفتم موی سفید من چه فرقی دارد، نمیدانستم که روزی خواهد رسید که گوشم همچون پنبه خواهد شد و شنواییام را از دست میدهم.
آن فرامشکار هم می کرد صائب یاد منگر میسر می شد از خاطر فراموشم شدن
هوش مصنوعی: او که فراموشی را میشناخت، اگر ممکن بود، خاطرهام را از یادش نمیبرد و به یادم میآورد.