غزل شمارهٔ ۶۰۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مخاطب توصیه می‌کند که از به خطر انداختن خود و دیگران پرهیز کند. او می‌گوید که نباید به افکار و دعوی‌های بی‌فایده بپردازد و همچنین از انتقاد کردن از دیگران پرهیز کند. شاعر تأکید می‌کند که باید از ایجاد دردسر برای خود و دیگران دوری کرد و نباید ارزش‌های خود را به خاطر مسائل دنیوی زیر سوال برد. او می‌خواهد که انسان‌ها به مسائل معنوی و آخرت توجه کنند و از وابستگی به دنیا خودداری نمایند. به طور کلی، این شعر به خودآگاهی و مسئولیت‌پذیری در زندگی پرداخته است.
نیستی چون اهل معنی لب به دعوی وا مکنعیبجویان را به عیب خویشتن گویا مکن
هوش مصنوعی: اینجا به تعبیری اشاره شده که اگر به معنای عمیق زندگی توجه نداری، بهتر است در مورد موضوعات جدی صحبت نکنی. همچنین، به جای اینکه به عیبجویی دیگران بپردازی، نباید به عیوب خودت در معرض قضاوت بگذاری.
بهر مشتی خون که خواهد خرج خاک تیره شدلب به حرف خونبها چون خودفروشان وا مکن
هوش مصنوعی: به خاطر یک مشت خون که ممکن است هزینهاش شود، لب به سخن نزن و مانند افرادی که خود را به فروش میگذارند رفتار نکن.
تا نسازی دامن اطفال را خالی ز سنگاز سواد شهر رو در دامن صحرا مکن
هوش مصنوعی: قبل از اینکه دامن بچهها را از سنگها خالی نکنی، به حاشیه شهر نزدیک نشو و به دامن بیابان نرو.
از خرد دورست مس کردن طلای خویش راروی زرد خویش سرخ از باده حمرا مکن
هوش مصنوعی: از خرد دور است که انسان طلای خود را به مس تبدیل کند، و نباید روی زرد خود را به رنگ قرمز باده تغییر دهد.
تا نسازی جمع صائب دل ز زاد آخرتپشت خود چون سالکان خام بر دنیا مکن
هوش مصنوعی: قبل از این که قلب را به خاطر آخرت جمع کنی و آماده سازی، مانند سالکان نادان، پشت به دنیای مادی نکن.