غزل شمارهٔ ۶۸۰۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و شاعر احساسات عمیق خود را نسبت به او بیان می‌کند. او از معشوق می‌خواهد که از ناز و حجب خود بیرون بیاید و لحظاتی شاد را با هم بگذرانند. شاعر به زیبایی‌های ظاهری معشوق اشاره می‌کند و همچنین از درد و رنجی که به خاطر عشق او متحمل شده، سخن می‌گوید. در نهایت، او از عمق دل خود نشان می‌دهد که عشق و زیبایی معشوق چگونه بر احوالش تأثیر گذاشته است. পুরো شعر در مجموع بیانگر احساس شوق و عشق عمیق شاعر به معشوق است و از تردیدها و دیربازی‌های عشق سخن می‌گوید.
دلربایانه دگر بر سر ناز آمده‌ایاز دل من چه به جا مانده که باز آمده‌ای
هوش مصنوعی: عزیزم، به زیبایی و دلربایی بر سر ناز آمده‌ای. از دل من که چیزی باقی نمانده است که دوباره برایت بیایم.
از عرق زلف تو چون رشته گوهر شده استهمه‌جا گرچه به تمکین و به ناز آمده‌ای
هوش مصنوعی: زلفهای تو مانند رشتهای از جواهر درخشیده است و در هر جا که بروی، حتی اگر به ناز و فخر رفتار کنی، زیباییات مشهود است.
در بغل شیشه و در دست قدح، در بر چنگچشم بد دور که بسیار بساز آمده‌ای
هوش مصنوعی: در آغوش شیشه و با لیوانی در دست، در کنار چنگ بنشین و از نگاه بد دوری کن، چرا که خوب زیبا و دلانگیز آمادهای.
بگذر از ناز و برون آی ز پیراهن شرمکه عجب تنگ در آغوش نیاز آمده‌ای
هوش مصنوعی: ترک کن ناز و کبر را و از زیر پرده شرم بیرون بیا، چرا که حسرت و نیاز به تو در آغوشی تنگ و محدود رسیده است.
می بده، می بستان، دست بزن، پای بکوببه خرابات نه از بهر نماز آمده‌ای
هوش مصنوعی: شراب بنوش و بخر، دستت را به Dance درآور و پا بر زمین بکوب، تو به این میکده برای نماز نیامدهای.
آنقدر باش که من از سر جان برخیزمچون به غمخانه‌ام ای بنده‌نواز آمده‌ای
هوش مصنوعی: حضور تو به قدری برای من ارزشمند است که حتی از دل غمم برمیخیزم و زندگیام را ادامه میدهم.
بر دل سوخته‌ام رحم کن ای ماه تمامکه درین بوته مکرر به گداز آمده‌ای
هوش مصنوعی: ای ماه درخشان، به دل سوخته‌ام رحم کن، زیرا که من بارها در این آتش عشق فرو رفتهام.
دل محراب ز قندیل فرو ریخته استتا تو ای دشمن ایمان به نماز آمده‌ای
هوش مصنوعی: دل محراب از نور قندیل سرازیر شده است، چرا که تو ای دشمن، برای نماز در اینجا حاضر شدهای.
چون نفس سوختگان می‌رسی ای باد صبامی‌توان یافت کزان زلف دراز آمده‌ای
هوش مصنوعی: وقتی به نسیم صبح می‌رسی، مانند افرادی که دلتنگ و سوختهاند، میتوان فهمید که از کدام موهای بلند و دلربا آمده‌ای.
چون نگردد دل صائب ز تماشای تو آب؟که به رخساره آیینه گداز آمده‌ای
هوش مصنوعی: وقتی دل من از دیدن تو سرد نشود، چگونه میتواند بر این واقعیت که تو همچون آینهای گداخته و درخشان هستی، بیتوجه باشد؟
نیست ممکن که مصور شود آن حسن لطیفصائب از دل چه عبث آینه‌ساز آمده‌ای؟
هوش مصنوعی: زیبایی ظریف و دلنواز تو آنقدر فوقالعاده است که هیچگاه نمیتوان آن را به صورت و تصویر کشید. چه بیهوده است که آینه‌ساز بخواهد چنین زیبایی را در آینه نشان دهد.