غزل شمارهٔ ۶۸۹۲
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع غفلت و بی‌تحرکی انسان اشاره دارد. شاعر از کسانی انتقاد می‌کند که در حالت خواب و غفلت زندگی می‌کنند و فرصت‌های ارزشمند را از دست می‌دهند. او به تصویرسازی‌های مختلفی مانند نیلوفر، خضر و کعبه می‌پردازد تا نشان دهد که در حالی که زندگی در حال گذر است، فرد در حالتی ساکن و بی‌عمل نشسته است. شاعر به خواننده یادآوری می‌کند که برای رسیدن به مقصد و بهره‌برداری از زندگی، باید از این کاهلی دست بردارد و حرکت کند. در نهایت، او به زیبایی کلام خود اشاره می‌کند و می‌گوید که این غزل حاوی پیام‌های عمیقی است که باید مورد توجه قرار گیرد.
طومار عمر طی شد و غافل نشسته ایبرخاست شور حشر و تو کاهل نشسته ای
هوش مصنوعی: زندگیات به سرعت سپری شد و تو بیخبر نشستهای، حالا که زنده شدن دوبارهی انسانها آغاز شده، تو بیتوجه و بی‌عمل باقی ماندهای.
در وادیی که برق خورد نیش کاهلیاز غفلت آرمیده چو منزل نشسته ای
هوش مصنوعی: در جایی که انرژی و تلاش وجود دارد، نشانههای تنبلی و بیتوجهی مانند مهمانان بیخبر آرام گرفتهاند.
نیلوفر سپهر به خون تو تشنه استای لاله شکفته چه غافل نشسته ای
هوش مصنوعی: نیلوفر آسمان به خاطر تو دنبال خون است، ای گل لاله که شکفتهای؛ چرا بیخبر نشستهای؟
خضر رهی و پشت به دیوار داده ایآیینه ای، چه سود که در گل نشسته ای
هوش مصنوعی: تو مانند خضر، راهنمایی در سفر و علم، و به دیوار تکیه زدهای. اما چه فایده که در گل و لای ماندهای و قادر به حرکت نیستی؟
بر چهره ات چگونه در فیض وا شود؟آخر کدام شب به در دل نشسته ای؟
هوش مصنوعی: چگونه میشود بر چهرهات این زیبایی خاص نمایان شود؟ آخر کدام شب در دل من جا گرفتهای؟
در کعبه ای و پشت به محراب کرده ایهم محملی به لیلی و غافل نشسته ای
هوش مصنوعی: تو در کعبه ای نشسته ای و به سمت محراب پشت کرده ای، در حالی که همزمان به تماشای لیلی و غافل از همه چیز مشغول هستی.
چندین هزار مرحله می بایدت بریدتا روشنت شود که به منزل نشسته ای
هوش مصنوعی: بسیاری از مراحل و تجربیات را باید پشت سر بگذاری تا دریابی که در جای درست و در منزل آرامش نشستهای.
این آن غزل که فیضی شیرین کلام گفتدر دیده ام خلیده و در دل نشسته ای
هوش مصنوعی: این غزل، شعری است از فیض که با زبان شیرینی سروده شده است. عبارتهایی از آن در خاطر من مانده و تاثیری عمیق بر قلبم گذاشته است.