غزل شمارهٔ ۶۹۹۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و شور و شوق شاعر نسبت به معشوق پرداخته است. شاعر از درد و تلخی‌های عشق در خرابات و دل‌تنگی خود می‌گوید و به زیبایی و درخشش معشوقش اشاره می‌کند. او به شدت به آرزوی دیدن معشوق خود اشتیاق دارد و این عشق را به گونه‌ای توصیف می‌کند که آغشته به وحدت و نور است. شاعر حسرت و اشتیاق را در قالب تصاویر زیبا بیان می‌کند و به تضاد بین واقعیت و خواب اشاره دارد. در نهایت، از چگونگی ابراز احساسات خود در برابر معشوق می‌نالد و به زیبایی و نفوذ معشوق در همه‌جا اشاره می‌کند.
ای از خراباتت زمین دُرد ته پیمانه‌ایدر پای شمعت آسمان پرسوخته پروانه‌ای
هوش مصنوعی: ای کسی که از جاهای خراب و ویران آمدهای، یک ته پیمانه نوشیدنی در پای چراغی که آسمان را روشن کرده، مانند پروانه‌ای در حال پرواز و سوختن هستی.
از آرزوی صحبتت، از اشتیاق دیدنتهر بلبلی شیونگری، هر شاخ گل حنانه‌ای
هوش مصنوعی: هر پرندهای از شوق صحبت کردن با تو و هر گل خوشبویی به یاد تو در حال ناله و فریاد است.
جوش اناالحق می‌زند، گلبانگ وحدت می‌کشداز نغمه توحید تو ناقوس هر بتخانه‌ای
هوش مصنوعی: فریاد حق و حقیقت بلند شده و صدای وحدت از نغمهی یگانگی تو به گوش میرسد، گویی که زنگ هر معبد بتپرستی را به صدا درآوردهای.
هر ذره دارد در بغل خورشیدی از رخسار توهر قطره دارد در گره از چشم تو میخانه‌ای
هوش مصنوعی: هر ذره از خاك وجود تو در دل خود نوری از چهرهات دارد و هر قطره از چشم تو همانند یک میخانه است که در آن زیبایی و عشق نهفته است.
تا چند در خوف و رجا عمر گرامی بگذرد؟یا لنگر عقل گران، یا لغزش مستانه‌ای
هوش مصنوعی: چقدر دیگر میخواهیم در ترس و امید زندگی کنیم؟ یا باید به عقل خود تکیه کنیم و وزنی داشته باشیم، یا اینکه به خاطر شوق و شادی دچار لغزش شویم.
از دیدهٔ بیدار من چشم کواکب گرده‌ایاز چشم خواب‌آلود تو خواب بهار افسانه‌ای
هوش مصنوعی: چشم بیدار من مثل ستارهها، ذرهای از خواب تو که چشمانت خواب‌آلود است، خواب بهاری خیالانگیز را به تصویر میکشد.
از سینه صد چاک خود صائب شکایت چون کند؟بر قدر روزن می‌فتد خورشید در هر خانه‌ای
هوش مصنوعی: صائب از دل شکسته و پراحساس خود چگونه میتواند شکایت کند؟ چرا که نور خورشید به اندازهای کوچک است که در هر خانه‌ای نفوذ می‌کند.