غزل شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و شراب و احساسات عمیق شاعرانه است. شاعر به عشق و احساساتش پرداخته و زیبایی‌های آن را توصیف می‌کند. او از شراب به عنوان نماد شادمانی و فراموشی دردهای زندگی یاد می‌کند و بیان می‌کند که عشق و لذت شادی به نوعی جان‌فزاست. شاعر به دنبال زندگی بهتر و رهایی از غم‌ها است و به وجد و شگفتی‌های عشق اشاره می‌کند. در نهایت، او همواره به زیبایی و شوق درونش می‌نگرد و عمق احساسش را بیان می‌کند.
عاشق قانینی وسمه لو قاشون نهان ایچرجوهرلو تیغ قین آرا، پیوسته قان ایچر
هوش مصنوعی: عاشق واقعی و دارای خلوص، هر چند که در ظاهر پنهان باشد، در باطن مانند یک تیغ جلا داده شده است که همیشه درخشندگی و تأثیر خود را دارد.
ایتدوکجه قان کونوللری، اول لعل آتشینآب حیات تک قارا زلفون روان ایچر
آن لعل آتشین دلها را خون کرده است. آب حیات را زلف سیاهت به تنهایی روان مینوشد.
تا بیر پیاله ویردی، کباب ایتدی باغریمیهر کیم اونون الیندن ایچر باده، قان ایچر
هوش مصنوعی: تا وقتی که پیاله را از دستش بگیرد، کبابی در پارک درست کردهام. هر کس از دست او شراب بنوشد، خونش را خواهی چشید.
ایلر یاشار خضرکیمی هر کیم که گیجه لرگل اوزلی یار ایلن می چون ارغوان ایچر
زندگانیاش به خضر میماند هرآنکه شبها از دست یار گلرخ میِ چون ارغوان مینوشد.
آدم ندور که ایچمیه سون ویردو گون شرابویرسن اگر فرشته یی می، بی گمان ایچر
هوش مصنوعی: اگر چیز دُوری وجود نداشته باشد و شراب در روزهای خوب بریزد، اگر فرشتهای شراب بنوشد، بدون شک بیتردید مینوشد.
ساقی، منیله شیشه و پیمانه نیلسون؟دریانی بیر نفسده بوریگ روان ایچر
هوش مصنوعی: ای ساقی، آیا شیشه و پیمانه نیلسون را آماده کردهای؟ دریای عشق بر من در مینوردد و زندگی و روح من را تحت تاثیر قرار میدهد.
تیزراق چکر ندامته بدمستلیک یولیهرکیم که یاخشی ایچسه شرابی، یامان ایچر
هوش مصنوعی: هر کسی که به راستی خوب باشد، مانند یک شراب دلپذیر است، اما آنانی که بد هستند، همچون شرابی ناخوشایند خواهند بود.
صائب چو من، اونین سوزینی سالمادیم یرهبیلم نیچون منیم قانیمی آسمان ایچر
صائب چون من حرف او را زمین نزدم میدانم آسمان خونم را چگونه مینوشد.