غزل شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: این متن شعر گونه بیان می‌کند که شادمانی و شادی واقعی ممکن نیست و انسان نمی‌تواند به طور واقعی از زندگی لذت ببرد. همچنین به عدم امکان تجربه عشق واقعی اشاره می‌شود و بیان می‌کند که برخی احساسات و تجربیات عمیق‌تر از آن هستند که بتوان به راحتی به آن‌ها دست یافت. شاعر به ناتوانی انسان از شناخت عمیق‌ترین احساسات و عشق پرداخته و به نوعی اضطراب و ناامیدی در مواجهه با زندگی و احساسات عاشقانه اشاره می‌کند.
توتولموش کونلوم جام ایله شادان ایلمک اولمازال ایلن پسته نین آغزینی خندان ایلمک اولماز
با جام نمیتوان دلِ گرفتهام را شادان کرد. با دست نمیتوان دهان پسته را خندان کرد.
نه سوز دوربو که اولسون صاحب مشرب قوری زاهدقرا توپراغی هرگز آب حیوان ایلمک اولماز
این چه حرفی است که زاهد خشک صاحب مشرب شود؟ هرگز نمیتوان زمین سیاه را آب حیات کرد.
بولوت قیلان کسر جولان ایدنده ایلدیریم تیغیکونوللر پرده سینده عشقی پنهان ایلمک اولماز
هنگامی که ابر از جولان تیغ آذرخش میکاهد نمیتوان عشق را در پردهٔ دلها پنهان کرد.
منیم گوزیاشیمی چیقگیل فلک لردن تماشا قیلحبابی قصرلر ایچینده طوفان ایلمک اولماز
اشکهایم را هنگام ریخته شدن از آسمانها تماشا کن. نمیتوان در قصرها با حباب طوفان به پا کرد.
قلیج گر ایچسه عالم قانینی سیرابلیق بیلمزسنی عشاق قتلیندن پشیمان ایلمک اولماز
اگر شمشیر خون عالم را بنوشد سیراب نمیشود. نمیتوان ترا از قتل عاشقان پشیمان کرد.
من مجنونی عاقل ایلمک ممکن دگول ناصحسوز ایلن مشک ناب اولان قانی قان ایلمک اولماز
ای نصیحتگر منِ دیوانه را عاقل کردن شدنی نیست. نمیتوان خونِ آغشته به سوز و مشک ناب را خون کرد.
خطادن کیچدی جیران قانینی مشک ایلدی صائبدیمه عصیانی طاعت، کفری ایمان ایلمک اولماز
از خطا گذشت. آهو خونش را مشک کرد ای صائب. سرکشی را بندگی نام نده. نمیتوان کفر را جای ایمان جا زد.