شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساسات تند و آتشین خود سخن می‌گوید. او در صحرا دچار جنون شده و آتش بر سر او می‌ریزد. هر کجا که می‌رود، با آگاهی و دردِ دل خود روبه‌روست، به گونه‌ای که ناله‌اش نشانی از عوالم بالاست. او می‌گوید که در محافل دیگر جایی ندارد، اما در درونش شعلۀ عشق و احساسات می‌جوشد و او را از جا می‌کند.
آتش افروز جنون شد دامن صحرا مراطشت آتش ریخت بر سر لاله حمرا مرا
هوش مصنوعی: شعلههای عشق و جنون وجودم را در برگرفته و دامن صحرا را آتشین کرده است. همچنین، آتش جدایی یا غم، بر سر گلهای قرمز مرا به شدت ریخته است.
هر سر راهی به آگاهی حوالت کرده اندناله نی شد دلیل عالم بالا مرا
هوش مصنوعی: در هر مسیری که بروی، آگاهی و دانش به تو رسیده است، و ناله نی (که نشانه ای از درد و تجربه است) دلیل بر وجود عالم بالاتر و معنوی در درون من است.
نیست در بزم تو جایم، ورنه در هر محفلیمی جهد از جا سپند و می نماید جا مرا
هوش مصنوعی: در جمع و میهمانی تو، من جایی ندارم؛ اما اگر بودم، در هر محفل و جمعی میتوانستم به راحتی توجه دیگران را جلب کرده و خود را نشان دهم.