شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات و دردهای درونی خود اشاره می‌کند. او از ناتوانی خود در مقابله با عشق و غم سخن می‌گوید و نمی‌تواند، به رغم گرسنگی روحی‌اش، از دیدن محبوبش خودداری کند. همچنین به شب و خواب اشاره می‌کند که گویی راه حلی برای آرامش و رهایی از این معضلات نیست. شعر به تلخی و ناامیدی از عشق پرداخته است.
پیش رویش چون کنم منع از گرستن دیده را؟چون کنم در شیشه این سیماب آتش دیده را؟
هوش مصنوعی: وقتی که او در مقابل من است، چگونه میتوانم خودم را از دیدن او بازدارم؟ چگونه میتوانم این حس سوزان و طراوت را که در درونم دارم، در قالبی محدود نگهدارم؟
در سر آن زلف بی بخت رسا نتوان رسیدچاره شبگیر بلندست این ره خوابیده را
هوش مصنوعی: به آن زلف سیاه و زیبا نمیتوان رسید، چراکه راهی که در تاریکی و در خواب است، بسیار طولانی و سخت است.